Διαχρονική μεταβολή (2018–2023): Δεν εντοπίστηκαν σαφείς τάσεις λόγω μεταβλητότητας στις αλιευτικές πρακτικές και της μη συστηματικής δειγματοληψίας. Tα προκαταρκτικά αυτά αποτελέσματα, που αναφέρονται σε τυχαίες συλλήψεις ΠΕΑΕ χονδριχθύων από μηχανότρατες και από τα εργαλεία παράκτιας αλιείας, έδειξαν ότι με βάση τις υπάρχουσες καταγραφές, τα περισσότερα είδη και ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων ΠΕΑΕ εμφανίζονται στο αλίευμα μηχανοτρατών, ενώ τα απλάδια φαίνεται να έχουν τις μικρότερες αλληλεπιδράσεις με τα είδη αυτά. Παρ’ όλα αυτά σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, στην κεντρική Μεσόγειο οι χονδριχθείς φαίνεται ότι έχουν υψηλό κίνδυνο αλίευσης από τα στατικά δίχτυα, και γενικά αναδείχθηκαν ως η ομάδα με τον υψηλότερο κίνδυνο σύλληψης από όλους σχεδόν τους εξεταζόμενους τύπους αλιευτικών εργαλείων τόσο στη Μεσόγειο, όσο και στη Μαύρη Θάλασσα (Li Veli et al. 2024). Κάποια είδη ΠΕΑΕ έχουν ευρύτατη εξάπλωση στις περιοχές μελέτης και επομένως εμφανίζονται συχνά στο αλίευμα, όπως κάποιες ράγιες και κυρίως η R. clavata, και μάλιστα το είδος αυτό αν και δεν παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον από πλευράς διατήρησης/βιοποικιλότητας, συμβάλλει σημαντικά στις απορριπτόμενες ποσότητες από τα αλιευτικά σκάφη, αφού δεν συγκεντρώνει εμπορικό ενδιαφέρον. Σε κάποιες περιοχές αλιεύτηκαν ΠΕΑΕ με μανωμένα δίχτυα και παραγάδια, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις υπέδειξαν ότι πιθανόν η αλιεία για κάποια είδη στόχους λαμβάνει χώρα σε περιοχές υψηλής συγκέντρωσης ειδών που χαρακτηρίζονται ως υψηλού σχετικά κινδύνου εξάλειψης, όπως το M. aquila και το A. bovinus, οι οποίες θα πρέπει να εντοπιστούν μέσω κατάλληλης χωρικής ανάλυσης. Ειδικά όμως, σε ότι αφορά τα ιδιαίτερα μεταναστευτικά είδη, θα πρέπει να βρεθούν και οι αντίστοιχες χρονικές περίοδοι κατά τις οποίες παρατηρείται υψηλή συγκέντρωση ατόμων των ΠΕΑΕ αυτών (Lewison et al. 2015). Στο πλαίσιο αυτό υπογραμμίζεται για μια ακόμη φορά η ανάγκη συλλογής κατάλληλων δεδομένων μέσω ειδικά σχεδιασμένων δειγματοληψιών, οι οποίες να περιλαμβάνουν και τα ευρέως διαδεδομένα στη Μεσόγειο παράκτια σκάφη, για τα οποία τα υπάρχοντα δεδομένα είναι ελλιπέστατα (Ceprnja 2024). Ειδικά για τη χώρα μας, που υπάρχει μεγάλος αριθμός σκαφών και δραστηριοποιείται κατά μήκος της ιδιαίτερα εκτεταμένης ακτογραμμής της, η συγκέντρωση σχετικής πληροφορίας είναι απαραίτητη. Επιπλέον, στο πλαίσιο ανάπτυξης αποτελεσματικής στρατηγικής διατήρησης για τα ΠΕΑΕ χονδριχθύων είναι απαραίτητη η συνεργασία με τρίτες χώρες, των οποίων οι αλιευτικοί στόλοι δραστηριοποιούνται από κοινού με τους ελληνικούς σε αλιευτικά πεδία του Ιονίου και Αιγαίου πελάγους.

Διαχρονική μεταβολή (2018–2023): Δεν εντοπίστηκαν σαφείς τάσεις λόγω μεταβλητότητας στις αλιευτικές πρακτικές και της μη συστηματικής δειγματοληψίας. Tα προκαταρκτικά αυτά αποτελέσματα, που αναφέρονται σε τυχαίες συλλήψεις ΠΕΑΕ χονδριχθύων από μηχανότρατες και από τα εργαλεία παράκτιας αλιείας, έδειξαν ότι με βάση τις υπάρχουσες καταγραφές, τα περισσότερα είδη και ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων ΠΕΑΕ εμφανίζονται στο αλίευμα μηχανοτρατών, ενώ τα απλάδια φαίνεται να έχουν τις μικρότερες αλληλεπιδράσεις με τα είδη αυτά. Παρ’ όλα αυτά σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, στην κεντρική Μεσόγειο οι χονδριχθείς φαίνεται ότι έχουν υψηλό κίνδυνο αλίευσης από τα στατικά δίχτυα, και γενικά αναδείχθηκαν ως η ομάδα με τον υψηλότερο κίνδυνο σύλληψης από όλους σχεδόν τους εξεταζόμενους τύπους αλιευτικών εργαλείων τόσο στη Μεσόγειο, όσο και στη Μαύρη Θάλασσα (Li Veli et al. 2024). Κάποια είδη ΠΕΑΕ έχουν ευρύτατη εξάπλωση στις περιοχές μελέτης και επομένως εμφανίζονται συχνά στο αλίευμα, όπως κάποιες ράγιες και κυρίως η R. clavata, και μάλιστα το είδος αυτό αν και δεν παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον από πλευράς διατήρησης/βιοποικιλότητας, συμβάλλει σημαντικά στις απορριπτόμενες ποσότητες από τα αλιευτικά σκάφη, αφού δεν συγκεντρώνει εμπορικό ενδιαφέρον. Σε κάποιες περιοχές αλιεύτηκαν ΠΕΑΕ με μανωμένα δίχτυα και παραγάδια, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις υπέδειξαν ότι πιθανόν η αλιεία για κάποια είδη στόχους λαμβάνει χώρα σε περιοχές υψηλής συγκέντρωσης ειδών που χαρακτηρίζονται ως υψηλού σχετικά κινδύνου εξάλειψης, όπως το M. aquila και το A. bovinus, οι οποίες θα πρέπει να εντοπιστούν μέσω κατάλληλης χωρικής ανάλυσης. Ειδικά όμως, σε ότι αφορά τα ιδιαίτερα μεταναστευτικά είδη, θα πρέπει να βρεθούν και οι αντίστοιχες χρονικές περίοδοι κατά τις οποίες παρατηρείται υψηλή συγκέντρωση ατόμων των ΠΕΑΕ αυτών (Lewison et al. 2015). Στο πλαίσιο αυτό υπογραμμίζεται για μια ακόμη φορά η ανάγκη συλλογής κατάλληλων δεδομένων μέσω ειδικά σχεδιασμένων δειγματοληψιών, οι οποίες να περιλαμβάνουν και τα ευρέως διαδεδομένα στη Μεσόγειο παράκτια σκάφη, για τα οποία τα υπάρχοντα δεδομένα είναι ελλιπέστατα (Ceprnja 2024). Ειδικά για τη χώρα μας, που υπάρχει μεγάλος αριθμός σκαφών και δραστηριοποιείται κατά μήκος της ιδιαίτερα εκτεταμένης ακτογραμμής της, η συγκέντρωση σχετικής πληροφορίας είναι απαραίτητη. Επιπλέον, στο πλαίσιο ανάπτυξης αποτελεσματικής στρατηγικής διατήρησης για τα ΠΕΑΕ χονδριχθύων είναι απαραίτητη η συνεργασία με τρίτες χώρες, των οποίων οι αλιευτικοί στόλοι δραστηριοποιούνται από κοινού με τους ελληνικούς σε αλιευτικά πεδία του Ιονίου και Αιγαίου πελάγους.

Διαχρονική μεταβολή (2018–2023): Δεν εντοπίστηκαν σαφείς τάσεις λόγω μεταβλητότητας στις αλιευτικές πρακτικές και της μη συστηματικής δειγματοληψίας. Tα προκαταρκτικά αυτά αποτελέσματα, που αναφέρονται σε τυχαίες συλλήψεις ΠΕΑΕ χονδριχθύων από μηχανότρατες και από τα εργαλεία παράκτιας αλιείας, έδειξαν ότι με βάση τις υπάρχουσες καταγραφές, τα περισσότερα είδη και ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων ΠΕΑΕ εμφανίζονται στο αλίευμα μηχανοτρατών, ενώ τα απλάδια φαίνεται να έχουν τις μικρότερες αλληλεπιδράσεις με τα είδη αυτά. Παρ’ όλα αυτά σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, στην κεντρική Μεσόγειο οι χονδριχθείς φαίνεται ότι έχουν υψηλό κίνδυνο αλίευσης από τα στατικά δίχτυα, και γενικά αναδείχθηκαν ως η ομάδα με τον υψηλότερο κίνδυνο σύλληψης από όλους σχεδόν τους εξεταζόμενους τύπους αλιευτικών εργαλείων τόσο στη Μεσόγειο, όσο και στη Μαύρη Θάλασσα (Li Veli et al. 2024). Κάποια είδη ΠΕΑΕ έχουν ευρύτατη εξάπλωση στις περιοχές μελέτης και επομένως εμφανίζονται συχνά στο αλίευμα, όπως κάποιες ράγιες και κυρίως η R. clavata, και μάλιστα το είδος αυτό αν και δεν παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον από πλευράς διατήρησης/βιοποικιλότητας, συμβάλλει σημαντικά στις απορριπτόμενες ποσότητες από τα αλιευτικά σκάφη, αφού δεν συγκεντρώνει εμπορικό ενδιαφέρον. Σε κάποιες περιοχές αλιεύτηκαν ΠΕΑΕ με μανωμένα δίχτυα και παραγάδια, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις υπέδειξαν ότι πιθανόν η αλιεία για κάποια είδη στόχους λαμβάνει χώρα σε περιοχές υψηλής συγκέντρωσης ειδών που χαρακτηρίζονται ως υψηλού σχετικά κινδύνου εξάλειψης, όπως το M. aquila και το A. bovinus, οι οποίες θα πρέπει να εντοπιστούν μέσω κατάλληλης χωρικής ανάλυσης. Ειδικά όμως, σε ότι αφορά τα ιδιαίτερα μεταναστευτικά είδη, θα πρέπει να βρεθούν και οι αντίστοιχες χρονικές περίοδοι κατά τις οποίες παρατηρείται υψηλή συγκέντρωση ατόμων των ΠΕΑΕ αυτών (Lewison et al. 2015). Στο πλαίσιο αυτό υπογραμμίζεται για μια ακόμη φορά η ανάγκη συλλογής κατάλληλων δεδομένων μέσω ειδικά σχεδιασμένων δειγματοληψιών, οι οποίες να περιλαμβάνουν και τα ευρέως διαδεδομένα στη Μεσόγειο παράκτια σκάφη, για τα οποία τα υπάρχοντα δεδομένα είναι ελλιπέστατα (Ceprnja 2024). Ειδικά για τη χώρα μας, που υπάρχει μεγάλος αριθμός σκαφών και δραστηριοποιείται κατά μήκος της ιδιαίτερα εκτεταμένης ακτογραμμής της, η συγκέντρωση σχετικής πληροφορίας είναι απαραίτητη. Επιπλέον, στο πλαίσιο ανάπτυξης αποτελεσματικής στρατηγικής διατήρησης για τα ΠΕΑΕ χονδριχθύων είναι απαραίτητη η συνεργασία με τρίτες χώρες, των οποίων οι αλιευτικοί στόλοι δραστηριοποιούνται από κοινού με τους ελληνικούς σε αλιευτικά πεδία του Ιονίου και Αιγαίου πελάγους.

Διαχρονική μεταβολή (2018–2023): Δεν εντοπίστηκαν σαφείς τάσεις λόγω μεταβλητότητας στις αλιευτικές πρακτικές και της μη συστηματικής δειγματοληψίας. Tα προκαταρκτικά αυτά αποτελέσματα, που αναφέρονται σε τυχαίες συλλήψεις ΠΕΑΕ χονδριχθύων από μηχανότρατες και από τα εργαλεία παράκτιας αλιείας, έδειξαν ότι με βάση τις υπάρχουσες καταγραφές, τα περισσότερα είδη και ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων ΠΕΑΕ εμφανίζονται στο αλίευμα μηχανοτρατών, ενώ τα απλάδια φαίνεται να έχουν τις μικρότερες αλληλεπιδράσεις με τα είδη αυτά. Παρ’ όλα αυτά σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, στην κεντρική Μεσόγειο οι χονδριχθείς φαίνεται ότι έχουν υψηλό κίνδυνο αλίευσης από τα στατικά δίχτυα, και γενικά αναδείχθηκαν ως η ομάδα με τον υψηλότερο κίνδυνο σύλληψης από όλους σχεδόν τους εξεταζόμενους τύπους αλιευτικών εργαλείων τόσο στη Μεσόγειο, όσο και στη Μαύρη Θάλασσα (Li Veli et al. 2024). Κάποια είδη ΠΕΑΕ έχουν ευρύτατη εξάπλωση στις περιοχές μελέτης και επομένως εμφανίζονται συχνά στο αλίευμα, όπως κάποιες ράγιες και κυρίως η R. clavata, και μάλιστα το είδος αυτό αν και δεν παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον από πλευράς διατήρησης/βιοποικιλότητας, συμβάλλει σημαντικά στις απορριπτόμενες ποσότητες από τα αλιευτικά σκάφη, αφού δεν συγκεντρώνει εμπορικό ενδιαφέρον. Σε κάποιες περιοχές αλιεύτηκαν ΠΕΑΕ με μανωμένα δίχτυα και παραγάδια, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις υπέδειξαν ότι πιθανόν η αλιεία για κάποια είδη στόχους λαμβάνει χώρα σε περιοχές υψηλής συγκέντρωσης ειδών που χαρακτηρίζονται ως υψηλού σχετικά κινδύνου εξάλειψης, όπως το M. aquila και το A. bovinus, οι οποίες θα πρέπει να εντοπιστούν μέσω κατάλληλης χωρικής ανάλυσης. Ειδικά όμως, σε ότι αφορά τα ιδιαίτερα μεταναστευτικά είδη, θα πρέπει να βρεθούν και οι αντίστοιχες χρονικές περίοδοι κατά τις οποίες παρατηρείται υψηλή συγκέντρωση ατόμων των ΠΕΑΕ αυτών (Lewison et al. 2015). Στο πλαίσιο αυτό υπογραμμίζεται για μια ακόμη φορά η ανάγκη συλλογής κατάλληλων δεδομένων μέσω ειδικά σχεδιασμένων δειγματοληψιών, οι οποίες να περιλαμβάνουν και τα ευρέως διαδεδομένα στη Μεσόγειο παράκτια σκάφη, για τα οποία τα υπάρχοντα δεδομένα είναι ελλιπέστατα (Ceprnja 2024). Ειδικά για τη χώρα μας, που υπάρχει μεγάλος αριθμός σκαφών και δραστηριοποιείται κατά μήκος της ιδιαίτερα εκτεταμένης ακτογραμμής της, η συγκέντρωση σχετικής πληροφορίας είναι απαραίτητη. Επιπλέον, στο πλαίσιο ανάπτυξης αποτελεσματικής στρατηγικής διατήρησης για τα ΠΕΑΕ χονδριχθύων είναι απαραίτητη η συνεργασία με τρίτες χώρες, των οποίων οι αλιευτικοί στόλοι δραστηριοποιούνται από κοινού με τους ελληνικούς σε αλιευτικά πεδία του Ιονίου και Αιγαίου πελάγους.

Διαχρονική μεταβολή (2018–2023): Δεν εντοπίστηκαν σαφείς τάσεις λόγω μεταβλητότητας στις αλιευτικές πρακτικές και της μη συστηματικής δειγματοληψίας. Tα προκαταρκτικά αυτά αποτελέσματα, που αναφέρονται σε τυχαίες συλλήψεις ΠΕΑΕ χονδριχθύων από μηχανότρατες και από τα εργαλεία παράκτιας αλιείας, έδειξαν ότι με βάση τις υπάρχουσες καταγραφές, τα περισσότερα είδη και ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων ΠΕΑΕ εμφανίζονται στο αλίευμα μηχανοτρατών, ενώ τα απλάδια φαίνεται να έχουν τις μικρότερες αλληλεπιδράσεις με τα είδη αυτά. Παρ’ όλα αυτά σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, στην κεντρική Μεσόγειο οι χονδριχθείς φαίνεται ότι έχουν υψηλό κίνδυνο αλίευσης από τα στατικά δίχτυα, και γενικά αναδείχθηκαν ως η ομάδα με τον υψηλότερο κίνδυνο σύλληψης από όλους σχεδόν τους εξεταζόμενους τύπους αλιευτικών εργαλείων τόσο στη Μεσόγειο, όσο και στη Μαύρη Θάλασσα (Li Veli et al. 2024). Κάποια είδη ΠΕΑΕ έχουν ευρύτατη εξάπλωση στις περιοχές μελέτης και επομένως εμφανίζονται συχνά στο αλίευμα, όπως κάποιες ράγιες και κυρίως η R. clavata, και μάλιστα το είδος αυτό αν και δεν παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον από πλευράς διατήρησης/βιοποικιλότητας, συμβάλλει σημαντικά στις απορριπτόμενες ποσότητες από τα αλιευτικά σκάφη, αφού δεν συγκεντρώνει εμπορικό ενδιαφέρον. Σε κάποιες περιοχές αλιεύτηκαν ΠΕΑΕ με μανωμένα δίχτυα και παραγάδια, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις υπέδειξαν ότι πιθανόν η αλιεία για κάποια είδη στόχους λαμβάνει χώρα σε περιοχές υψηλής συγκέντρωσης ειδών που χαρακτηρίζονται ως υψηλού σχετικά κινδύνου εξάλειψης, όπως το M. aquila και το A. bovinus, οι οποίες θα πρέπει να εντοπιστούν μέσω κατάλληλης χωρικής ανάλυσης. Ειδικά όμως, σε ότι αφορά τα ιδιαίτερα μεταναστευτικά είδη, θα πρέπει να βρεθούν και οι αντίστοιχες χρονικές περίοδοι κατά τις οποίες παρατηρείται υψηλή συγκέντρωση ατόμων των ΠΕΑΕ αυτών (Lewison et al. 2015). Στο πλαίσιο αυτό υπογραμμίζεται για μια ακόμη φορά η ανάγκη συλλογής κατάλληλων δεδομένων μέσω ειδικά σχεδιασμένων δειγματοληψιών, οι οποίες να περιλαμβάνουν και τα ευρέως διαδεδομένα στη Μεσόγειο παράκτια σκάφη, για τα οποία τα υπάρχοντα δεδομένα είναι ελλιπέστατα (Ceprnja 2024). Ειδικά για τη χώρα μας, που υπάρχει μεγάλος αριθμός σκαφών και δραστηριοποιείται κατά μήκος της ιδιαίτερα εκτεταμένης ακτογραμμής της, η συγκέντρωση σχετικής πληροφορίας είναι απαραίτητη. Επιπλέον, στο πλαίσιο ανάπτυξης αποτελεσματικής στρατηγικής διατήρησης για τα ΠΕΑΕ χονδριχθύων είναι απαραίτητη η συνεργασία με τρίτες χώρες, των οποίων οι αλιευτικοί στόλοι δραστηριοποιούνται από κοινού με τους ελληνικούς σε αλιευτικά πεδία του Ιονίου και Αιγαίου πελάγους.

Διαχρονική μεταβολή (2018–2023): Δεν εντοπίστηκαν σαφείς τάσεις λόγω μεταβλητότητας στις αλιευτικές πρακτικές και της μη συστηματικής δειγματοληψίας. Tα προκαταρκτικά αυτά αποτελέσματα, που αναφέρονται σε τυχαίες συλλήψεις ΠΕΑΕ χονδριχθύων από μηχανότρατες και από τα εργαλεία παράκτιας αλιείας, έδειξαν ότι με βάση τις υπάρχουσες καταγραφές, τα περισσότερα είδη και ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων ΠΕΑΕ εμφανίζονται στο αλίευμα μηχανοτρατών, ενώ τα απλάδια φαίνεται να έχουν τις μικρότερες αλληλεπιδράσεις με τα είδη αυτά. Παρ’ όλα αυτά σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, στην κεντρική Μεσόγειο οι χονδριχθείς φαίνεται ότι έχουν υψηλό κίνδυνο αλίευσης από τα στατικά δίχτυα, και γενικά αναδείχθηκαν ως η ομάδα με τον υψηλότερο κίνδυνο σύλληψης από όλους σχεδόν τους εξεταζόμενους τύπους αλιευτικών εργαλείων τόσο στη Μεσόγειο, όσο και στη Μαύρη Θάλασσα (Li Veli et al. 2024). Κάποια είδη ΠΕΑΕ έχουν ευρύτατη εξάπλωση στις περιοχές μελέτης και επομένως εμφανίζονται συχνά στο αλίευμα, όπως κάποιες ράγιες και κυρίως η R. clavata, και μάλιστα το είδος αυτό αν και δεν παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον από πλευράς διατήρησης/βιοποικιλότητας, συμβάλλει σημαντικά στις απορριπτόμενες ποσότητες από τα αλιευτικά σκάφη, αφού δεν συγκεντρώνει εμπορικό ενδιαφέρον. Σε κάποιες περιοχές αλιεύτηκαν ΠΕΑΕ με μανωμένα δίχτυα και παραγάδια, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις υπέδειξαν ότι πιθανόν η αλιεία για κάποια είδη στόχους λαμβάνει χώρα σε περιοχές υψηλής συγκέντρωσης ειδών που χαρακτηρίζονται ως υψηλού σχετικά κινδύνου εξάλειψης, όπως το M. aquila και το A. bovinus, οι οποίες θα πρέπει να εντοπιστούν μέσω κατάλληλης χωρικής ανάλυσης. Ειδικά όμως, σε ότι αφορά τα ιδιαίτερα μεταναστευτικά είδη, θα πρέπει να βρεθούν και οι αντίστοιχες χρονικές περίοδοι κατά τις οποίες παρατηρείται υψηλή συγκέντρωση ατόμων των ΠΕΑΕ αυτών (Lewison et al. 2015). Στο πλαίσιο αυτό υπογραμμίζεται για μια ακόμη φορά η ανάγκη συλλογής κατάλληλων δεδομένων μέσω ειδικά σχεδιασμένων δειγματοληψιών, οι οποίες να περιλαμβάνουν και τα ευρέως διαδεδομένα στη Μεσόγειο παράκτια σκάφη, για τα οποία τα υπάρχοντα δεδομένα είναι ελλιπέστατα (Ceprnja 2024). Ειδικά για τη χώρα μας, που υπάρχει μεγάλος αριθμός σκαφών και δραστηριοποιείται κατά μήκος της ιδιαίτερα εκτεταμένης ακτογραμμής της, η συγκέντρωση σχετικής πληροφορίας είναι απαραίτητη. Επιπλέον, στο πλαίσιο ανάπτυξης αποτελεσματικής στρατηγικής διατήρησης για τα ΠΕΑΕ χονδριχθύων είναι απαραίτητη η συνεργασία με τρίτες χώρες, των οποίων οι αλιευτικοί στόλοι δραστηριοποιούνται από κοινού με τους ελληνικούς σε αλιευτικά πεδία του Ιονίου και Αιγαίου πελάγους.

Διαχρονική μεταβολή (2018–2023): Δεν εντοπίστηκαν σαφείς τάσεις λόγω μεταβλητότητας στις αλιευτικές πρακτικές και της μη συστηματικής δειγματοληψίας. Tα προκαταρκτικά αυτά αποτελέσματα, που αναφέρονται σε τυχαίες συλλήψεις ΠΕΑΕ χονδριχθύων από μηχανότρατες και από τα εργαλεία παράκτιας αλιείας, έδειξαν ότι με βάση τις υπάρχουσες καταγραφές, τα περισσότερα είδη και ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων ΠΕΑΕ εμφανίζονται στο αλίευμα μηχανοτρατών, ενώ τα απλάδια φαίνεται να έχουν τις μικρότερες αλληλεπιδράσεις με τα είδη αυτά. Παρ’ όλα αυτά σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, στην κεντρική Μεσόγειο οι χονδριχθείς φαίνεται ότι έχουν υψηλό κίνδυνο αλίευσης από τα στατικά δίχτυα, και γενικά αναδείχθηκαν ως η ομάδα με τον υψηλότερο κίνδυνο σύλληψης από όλους σχεδόν τους εξεταζόμενους τύπους αλιευτικών εργαλείων τόσο στη Μεσόγειο, όσο και στη Μαύρη Θάλασσα (Li Veli et al. 2024). Κάποια είδη ΠΕΑΕ έχουν ευρύτατη εξάπλωση στις περιοχές μελέτης και επομένως εμφανίζονται συχνά στο αλίευμα, όπως κάποιες ράγιες και κυρίως η R. clavata, και μάλιστα το είδος αυτό αν και δεν παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον από πλευράς διατήρησης/βιοποικιλότητας, συμβάλλει σημαντικά στις απορριπτόμενες ποσότητες από τα αλιευτικά σκάφη, αφού δεν συγκεντρώνει εμπορικό ενδιαφέρον. Σε κάποιες περιοχές αλιεύτηκαν ΠΕΑΕ με μανωμένα δίχτυα και παραγάδια, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις υπέδειξαν ότι πιθανόν η αλιεία για κάποια είδη στόχους λαμβάνει χώρα σε περιοχές υψηλής συγκέντρωσης ειδών που χαρακτηρίζονται ως υψηλού σχετικά κινδύνου εξάλειψης, όπως το M. aquila και το A. bovinus, οι οποίες θα πρέπει να εντοπιστούν μέσω κατάλληλης χωρικής ανάλυσης. Ειδικά όμως, σε ότι αφορά τα ιδιαίτερα μεταναστευτικά είδη, θα πρέπει να βρεθούν και οι αντίστοιχες χρονικές περίοδοι κατά τις οποίες παρατηρείται υψηλή συγκέντρωση ατόμων των ΠΕΑΕ αυτών (Lewison et al. 2015). Στο πλαίσιο αυτό υπογραμμίζεται για μια ακόμη φορά η ανάγκη συλλογής κατάλληλων δεδομένων μέσω ειδικά σχεδιασμένων δειγματοληψιών, οι οποίες να περιλαμβάνουν και τα ευρέως διαδεδομένα στη Μεσόγειο παράκτια σκάφη, για τα οποία τα υπάρχοντα δεδομένα είναι ελλιπέστατα (Ceprnja 2024). Ειδικά για τη χώρα μας, που υπάρχει μεγάλος αριθμός σκαφών και δραστηριοποιείται κατά μήκος της ιδιαίτερα εκτεταμένης ακτογραμμής της, η συγκέντρωση σχετικής πληροφορίας είναι απαραίτητη. Επιπλέον, στο πλαίσιο ανάπτυξης αποτελεσματικής στρατηγικής διατήρησης για τα ΠΕΑΕ χονδριχθύων είναι απαραίτητη η συνεργασία με τρίτες χώρες, των οποίων οι αλιευτικοί στόλοι δραστηριοποιούνται από κοινού με τους ελληνικούς σε αλιευτικά πεδία του Ιονίου και Αιγαίου πελάγους.

Διαχρονική μεταβολή (2018–2023): Δεν εντοπίστηκαν σαφείς τάσεις λόγω μεταβλητότητας στις αλιευτικές πρακτικές και της μη συστηματικής δειγματοληψίας. Tα προκαταρκτικά αυτά αποτελέσματα, που αναφέρονται σε τυχαίες συλλήψεις ΠΕΑΕ χονδριχθύων από μηχανότρατες και από τα εργαλεία παράκτιας αλιείας, έδειξαν ότι με βάση τις υπάρχουσες καταγραφές, τα περισσότερα είδη και ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων ΠΕΑΕ εμφανίζονται στο αλίευμα μηχανοτρατών, ενώ τα απλάδια φαίνεται να έχουν τις μικρότερες αλληλεπιδράσεις με τα είδη αυτά. Παρ’ όλα αυτά σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, στην κεντρική Μεσόγειο οι χονδριχθείς φαίνεται ότι έχουν υψηλό κίνδυνο αλίευσης από τα στατικά δίχτυα, και γενικά αναδείχθηκαν ως η ομάδα με τον υψηλότερο κίνδυνο σύλληψης από όλους σχεδόν τους εξεταζόμενους τύπους αλιευτικών εργαλείων τόσο στη Μεσόγειο, όσο και στη Μαύρη Θάλασσα (Li Veli et al. 2024). Κάποια είδη ΠΕΑΕ έχουν ευρύτατη εξάπλωση στις περιοχές μελέτης και επομένως εμφανίζονται συχνά στο αλίευμα, όπως κάποιες ράγιες και κυρίως η R. clavata, και μάλιστα το είδος αυτό αν και δεν παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον από πλευράς διατήρησης/βιοποικιλότητας, συμβάλλει σημαντικά στις απορριπτόμενες ποσότητες από τα αλιευτικά σκάφη, αφού δεν συγκεντρώνει εμπορικό ενδιαφέρον. Σε κάποιες περιοχές αλιεύτηκαν ΠΕΑΕ με μανωμένα δίχτυα και παραγάδια, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις υπέδειξαν ότι πιθανόν η αλιεία για κάποια είδη στόχους λαμβάνει χώρα σε περιοχές υψηλής συγκέντρωσης ειδών που χαρακτηρίζονται ως υψηλού σχετικά κινδύνου εξάλειψης, όπως το M. aquila και το A. bovinus, οι οποίες θα πρέπει να εντοπιστούν μέσω κατάλληλης χωρικής ανάλυσης. Ειδικά όμως, σε ότι αφορά τα ιδιαίτερα μεταναστευτικά είδη, θα πρέπει να βρεθούν και οι αντίστοιχες χρονικές περίοδοι κατά τις οποίες παρατηρείται υψηλή συγκέντρωση ατόμων των ΠΕΑΕ αυτών (Lewison et al. 2015). Στο πλαίσιο αυτό υπογραμμίζεται για μια ακόμη φορά η ανάγκη συλλογής κατάλληλων δεδομένων μέσω ειδικά σχεδιασμένων δειγματοληψιών, οι οποίες να περιλαμβάνουν και τα ευρέως διαδεδομένα στη Μεσόγειο παράκτια σκάφη, για τα οποία τα υπάρχοντα δεδομένα είναι ελλιπέστατα (Ceprnja 2024). Ειδικά για τη χώρα μας, που υπάρχει μεγάλος αριθμός σκαφών και δραστηριοποιείται κατά μήκος της ιδιαίτερα εκτεταμένης ακτογραμμής της, η συγκέντρωση σχετικής πληροφορίας είναι απαραίτητη. Επιπλέον, στο πλαίσιο ανάπτυξης αποτελεσματικής στρατηγικής διατήρησης για τα ΠΕΑΕ χονδριχθύων είναι απαραίτητη η συνεργασία με τρίτες χώρες, των οποίων οι αλιευτικοί στόλοι δραστηριοποιούνται από κοινού με τους ελληνικούς σε αλιευτικά πεδία του Ιονίου και Αιγαίου πελάγους.

Διαχρονική μεταβολή (2018–2023): Δεν εντοπίστηκαν σαφείς τάσεις λόγω μεταβλητότητας στις αλιευτικές πρακτικές και της μη συστηματικής δειγματοληψίας. Tα προκαταρκτικά αυτά αποτελέσματα, που αναφέρονται σε τυχαίες συλλήψεις ΠΕΑΕ χονδριχθύων από μηχανότρατες και από τα εργαλεία παράκτιας αλιείας, έδειξαν ότι με βάση τις υπάρχουσες καταγραφές, τα περισσότερα είδη και ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων ΠΕΑΕ εμφανίζονται στο αλίευμα μηχανοτρατών, ενώ τα απλάδια φαίνεται να έχουν τις μικρότερες αλληλεπιδράσεις με τα είδη αυτά. Παρ’ όλα αυτά σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, στην κεντρική Μεσόγειο οι χονδριχθείς φαίνεται ότι έχουν υψηλό κίνδυνο αλίευσης από τα στατικά δίχτυα, και γενικά αναδείχθηκαν ως η ομάδα με τον υψηλότερο κίνδυνο σύλληψης από όλους σχεδόν τους εξεταζόμενους τύπους αλιευτικών εργαλείων τόσο στη Μεσόγειο, όσο και στη Μαύρη Θάλασσα (Li Veli et al. 2024). Κάποια είδη ΠΕΑΕ έχουν ευρύτατη εξάπλωση στις περιοχές μελέτης και επομένως εμφανίζονται συχνά στο αλίευμα, όπως κάποιες ράγιες και κυρίως η R. clavata, και μάλιστα το είδος αυτό αν και δεν παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον από πλευράς διατήρησης/βιοποικιλότητας, συμβάλλει σημαντικά στις απορριπτόμενες ποσότητες από τα αλιευτικά σκάφη, αφού δεν συγκεντρώνει εμπορικό ενδιαφέρον. Σε κάποιες περιοχές αλιεύτηκαν ΠΕΑΕ με μανωμένα δίχτυα και παραγάδια, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις υπέδειξαν ότι πιθανόν η αλιεία για κάποια είδη στόχους λαμβάνει χώρα σε περιοχές υψηλής συγκέντρωσης ειδών που χαρακτηρίζονται ως υψηλού σχετικά κινδύνου εξάλειψης, όπως το M. aquila και το A. bovinus, οι οποίες θα πρέπει να εντοπιστούν μέσω κατάλληλης χωρικής ανάλυσης. Ειδικά όμως, σε ότι αφορά τα ιδιαίτερα μεταναστευτικά είδη, θα πρέπει να βρεθούν και οι αντίστοιχες χρονικές περίοδοι κατά τις οποίες παρατηρείται υψηλή συγκέντρωση ατόμων των ΠΕΑΕ αυτών (Lewison et al. 2015). Στο πλαίσιο αυτό υπογραμμίζεται για μια ακόμη φορά η ανάγκη συλλογής κατάλληλων δεδομένων μέσω ειδικά σχεδιασμένων δειγματοληψιών, οι οποίες να περιλαμβάνουν και τα ευρέως διαδεδομένα στη Μεσόγειο παράκτια σκάφη, για τα οποία τα υπάρχοντα δεδομένα είναι ελλιπέστατα (Ceprnja 2024). Ειδικά για τη χώρα μας, που υπάρχει μεγάλος αριθμός σκαφών και δραστηριοποιείται κατά μήκος της ιδιαίτερα εκτεταμένης ακτογραμμής της, η συγκέντρωση σχετικής πληροφορίας είναι απαραίτητη. Επιπλέον, στο πλαίσιο ανάπτυξης αποτελεσματικής στρατηγικής διατήρησης για τα ΠΕΑΕ χονδριχθύων είναι απαραίτητη η συνεργασία με τρίτες χώρες, των οποίων οι αλιευτικοί στόλοι δραστηριοποιούνται από κοινού με τους ελληνικούς σε αλιευτικά πεδία του Ιονίου και Αιγαίου πελάγους.

Διαχρονική μεταβολή (2018–2023): Δεν εντοπίστηκαν σαφείς τάσεις λόγω μεταβλητότητας στις αλιευτικές πρακτικές και της μη συστηματικής δειγματοληψίας. Tα προκαταρκτικά αυτά αποτελέσματα, που αναφέρονται σε τυχαίες συλλήψεις ΠΕΑΕ χονδριχθύων από μηχανότρατες και από τα εργαλεία παράκτιας αλιείας, έδειξαν ότι με βάση τις υπάρχουσες καταγραφές, τα περισσότερα είδη και ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων ΠΕΑΕ εμφανίζονται στο αλίευμα μηχανοτρατών, ενώ τα απλάδια φαίνεται να έχουν τις μικρότερες αλληλεπιδράσεις με τα είδη αυτά. Παρ’ όλα αυτά σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, στην κεντρική Μεσόγειο οι χονδριχθείς φαίνεται ότι έχουν υψηλό κίνδυνο αλίευσης από τα στατικά δίχτυα, και γενικά αναδείχθηκαν ως η ομάδα με τον υψηλότερο κίνδυνο σύλληψης από όλους σχεδόν τους εξεταζόμενους τύπους αλιευτικών εργαλείων τόσο στη Μεσόγειο, όσο και στη Μαύρη Θάλασσα (Li Veli et al. 2024). Κάποια είδη ΠΕΑΕ έχουν ευρύτατη εξάπλωση στις περιοχές μελέτης και επομένως εμφανίζονται συχνά στο αλίευμα, όπως κάποιες ράγιες και κυρίως η R. clavata, και μάλιστα το είδος αυτό αν και δεν παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον από πλευράς διατήρησης/βιοποικιλότητας, συμβάλλει σημαντικά στις απορριπτόμενες ποσότητες από τα αλιευτικά σκάφη, αφού δεν συγκεντρώνει εμπορικό ενδιαφέρον. Σε κάποιες περιοχές αλιεύτηκαν ΠΕΑΕ με μανωμένα δίχτυα και παραγάδια, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις υπέδειξαν ότι πιθανόν η αλιεία για κάποια είδη στόχους λαμβάνει χώρα σε περιοχές υψηλής συγκέντρωσης ειδών που χαρακτηρίζονται ως υψηλού σχετικά κινδύνου εξάλειψης, όπως το M. aquila και το A. bovinus, οι οποίες θα πρέπει να εντοπιστούν μέσω κατάλληλης χωρικής ανάλυσης. Ειδικά όμως, σε ότι αφορά τα ιδιαίτερα μεταναστευτικά είδη, θα πρέπει να βρεθούν και οι αντίστοιχες χρονικές περίοδοι κατά τις οποίες παρατηρείται υψηλή συγκέντρωση ατόμων των ΠΕΑΕ αυτών (Lewison et al. 2015). Στο πλαίσιο αυτό υπογραμμίζεται για μια ακόμη φορά η ανάγκη συλλογής κατάλληλων δεδομένων μέσω ειδικά σχεδιασμένων δειγματοληψιών, οι οποίες να περιλαμβάνουν και τα ευρέως διαδεδομένα στη Μεσόγειο παράκτια σκάφη, για τα οποία τα υπάρχοντα δεδομένα είναι ελλιπέστατα (Ceprnja 2024). Ειδικά για τη χώρα μας, που υπάρχει μεγάλος αριθμός σκαφών και δραστηριοποιείται κατά μήκος της ιδιαίτερα εκτεταμένης ακτογραμμής της, η συγκέντρωση σχετικής πληροφορίας είναι απαραίτητη. Επιπλέον, στο πλαίσιο ανάπτυξης αποτελεσματικής στρατηγικής διατήρησης για τα ΠΕΑΕ χονδριχθύων είναι απαραίτητη η συνεργασία με τρίτες χώρες, των οποίων οι αλιευτικοί στόλοι δραστηριοποιούνται από κοινού με τους ελληνικούς σε αλιευτικά πεδία του Ιονίου και Αιγαίου πελάγους.

Διαχρονική μεταβολή (2018–2023): Δεν εντοπίστηκαν σαφείς τάσεις λόγω μεταβλητότητας στις αλιευτικές πρακτικές και της μη συστηματικής δειγματοληψίας. Tα προκαταρκτικά αυτά αποτελέσματα, που αναφέρονται σε τυχαίες συλλήψεις ΠΕΑΕ χονδριχθύων από μηχανότρατες και από τα εργαλεία παράκτιας αλιείας, έδειξαν ότι με βάση τις υπάρχουσες καταγραφές, τα περισσότερα είδη και ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων ΠΕΑΕ εμφανίζονται στο αλίευμα μηχανοτρατών, ενώ τα απλάδια φαίνεται να έχουν τις μικρότερες αλληλεπιδράσεις με τα είδη αυτά. Παρ’ όλα αυτά σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, στην κεντρική Μεσόγειο οι χονδριχθείς φαίνεται ότι έχουν υψηλό κίνδυνο αλίευσης από τα στατικά δίχτυα, και γενικά αναδείχθηκαν ως η ομάδα με τον υψηλότερο κίνδυνο σύλληψης από όλους σχεδόν τους εξεταζόμενους τύπους αλιευτικών εργαλείων τόσο στη Μεσόγειο, όσο και στη Μαύρη Θάλασσα (Li Veli et al. 2024). Κάποια είδη ΠΕΑΕ έχουν ευρύτατη εξάπλωση στις περιοχές μελέτης και επομένως εμφανίζονται συχνά στο αλίευμα, όπως κάποιες ράγιες και κυρίως η R. clavata, και μάλιστα το είδος αυτό αν και δεν παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον από πλευράς διατήρησης/βιοποικιλότητας, συμβάλλει σημαντικά στις απορριπτόμενες ποσότητες από τα αλιευτικά σκάφη, αφού δεν συγκεντρώνει εμπορικό ενδιαφέρον. Σε κάποιες περιοχές αλιεύτηκαν ΠΕΑΕ με μανωμένα δίχτυα και παραγάδια, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις υπέδειξαν ότι πιθανόν η αλιεία για κάποια είδη στόχους λαμβάνει χώρα σε περιοχές υψηλής συγκέντρωσης ειδών που χαρακτηρίζονται ως υψηλού σχετικά κινδύνου εξάλειψης, όπως το M. aquila και το A. bovinus, οι οποίες θα πρέπει να εντοπιστούν μέσω κατάλληλης χωρικής ανάλυσης. Ειδικά όμως, σε ότι αφορά τα ιδιαίτερα μεταναστευτικά είδη, θα πρέπει να βρεθούν και οι αντίστοιχες χρονικές περίοδοι κατά τις οποίες παρατηρείται υψηλή συγκέντρωση ατόμων των ΠΕΑΕ αυτών (Lewison et al. 2015). Στο πλαίσιο αυτό υπογραμμίζεται για μια ακόμη φορά η ανάγκη συλλογής κατάλληλων δεδομένων μέσω ειδικά σχεδιασμένων δειγματοληψιών, οι οποίες να περιλαμβάνουν και τα ευρέως διαδεδομένα στη Μεσόγειο παράκτια σκάφη, για τα οποία τα υπάρχοντα δεδομένα είναι ελλιπέστατα (Ceprnja 2024). Ειδικά για τη χώρα μας, που υπάρχει μεγάλος αριθμός σκαφών και δραστηριοποιείται κατά μήκος της ιδιαίτερα εκτεταμένης ακτογραμμής της, η συγκέντρωση σχετικής πληροφορίας είναι απαραίτητη. Επιπλέον, στο πλαίσιο ανάπτυξης αποτελεσματικής στρατηγικής διατήρησης για τα ΠΕΑΕ χονδριχθύων είναι απαραίτητη η συνεργασία με τρίτες χώρες, των οποίων οι αλιευτικοί στόλοι δραστηριοποιούνται από κοινού με τους ελληνικούς σε αλιευτικά πεδία του Ιονίου και Αιγαίου πελάγους.

Διαχρονική μεταβολή (2018–2023): Δεν εντοπίστηκαν σαφείς τάσεις λόγω μεταβλητότητας στις αλιευτικές πρακτικές και της μη συστηματικής δειγματοληψίας. Tα προκαταρκτικά αυτά αποτελέσματα, που αναφέρονται σε τυχαίες συλλήψεις ΠΕΑΕ χονδριχθύων από μηχανότρατες και από τα εργαλεία παράκτιας αλιείας, έδειξαν ότι με βάση τις υπάρχουσες καταγραφές, τα περισσότερα είδη και ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων ΠΕΑΕ εμφανίζονται στο αλίευμα μηχανοτρατών, ενώ τα απλάδια φαίνεται να έχουν τις μικρότερες αλληλεπιδράσεις με τα είδη αυτά. Παρ’ όλα αυτά σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, στην κεντρική Μεσόγειο οι χονδριχθείς φαίνεται ότι έχουν υψηλό κίνδυνο αλίευσης από τα στατικά δίχτυα, και γενικά αναδείχθηκαν ως η ομάδα με τον υψηλότερο κίνδυνο σύλληψης από όλους σχεδόν τους εξεταζόμενους τύπους αλιευτικών εργαλείων τόσο στη Μεσόγειο, όσο και στη Μαύρη Θάλασσα (Li Veli et al. 2024). Κάποια είδη ΠΕΑΕ έχουν ευρύτατη εξάπλωση στις περιοχές μελέτης και επομένως εμφανίζονται συχνά στο αλίευμα, όπως κάποιες ράγιες και κυρίως η R. clavata, και μάλιστα το είδος αυτό αν και δεν παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον από πλευράς διατήρησης/βιοποικιλότητας, συμβάλλει σημαντικά στις απορριπτόμενες ποσότητες από τα αλιευτικά σκάφη, αφού δεν συγκεντρώνει εμπορικό ενδιαφέρον. Σε κάποιες περιοχές αλιεύτηκαν ΠΕΑΕ με μανωμένα δίχτυα και παραγάδια, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις υπέδειξαν ότι πιθανόν η αλιεία για κάποια είδη στόχους λαμβάνει χώρα σε περιοχές υψηλής συγκέντρωσης ειδών που χαρακτηρίζονται ως υψηλού σχετικά κινδύνου εξάλειψης, όπως το M. aquila και το A. bovinus, οι οποίες θα πρέπει να εντοπιστούν μέσω κατάλληλης χωρικής ανάλυσης. Ειδικά όμως, σε ότι αφορά τα ιδιαίτερα μεταναστευτικά είδη, θα πρέπει να βρεθούν και οι αντίστοιχες χρονικές περίοδοι κατά τις οποίες παρατηρείται υψηλή συγκέντρωση ατόμων των ΠΕΑΕ αυτών (Lewison et al. 2015). Στο πλαίσιο αυτό υπογραμμίζεται για μια ακόμη φορά η ανάγκη συλλογής κατάλληλων δεδομένων μέσω ειδικά σχεδιασμένων δειγματοληψιών, οι οποίες να περιλαμβάνουν και τα ευρέως διαδεδομένα στη Μεσόγειο παράκτια σκάφη, για τα οποία τα υπάρχοντα δεδομένα είναι ελλιπέστατα (Ceprnja 2024). Ειδικά για τη χώρα μας, που υπάρχει μεγάλος αριθμός σκαφών και δραστηριοποιείται κατά μήκος της ιδιαίτερα εκτεταμένης ακτογραμμής της, η συγκέντρωση σχετικής πληροφορίας είναι απαραίτητη. Επιπλέον, στο πλαίσιο ανάπτυξης αποτελεσματικής στρατηγικής διατήρησης για τα ΠΕΑΕ χονδριχθύων είναι απαραίτητη η συνεργασία με τρίτες χώρες, των οποίων οι αλιευτικοί στόλοι δραστηριοποιούνται από κοινού με τους ελληνικούς σε αλιευτικά πεδία του Ιονίου και Αιγαίου πελάγους.

Διαχρονική μεταβολή (2018–2023): Δεν εντοπίστηκαν σαφείς τάσεις λόγω μεταβλητότητας στις αλιευτικές πρακτικές και της μη συστηματικής δειγματοληψίας. Tα προκαταρκτικά αυτά αποτελέσματα, που αναφέρονται σε τυχαίες συλλήψεις ΠΕΑΕ χονδριχθύων από μηχανότρατες και από τα εργαλεία παράκτιας αλιείας, έδειξαν ότι με βάση τις υπάρχουσες καταγραφές, τα περισσότερα είδη και ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων ΠΕΑΕ εμφανίζονται στο αλίευμα μηχανοτρατών, ενώ τα απλάδια φαίνεται να έχουν τις μικρότερες αλληλεπιδράσεις με τα είδη αυτά. Παρ’ όλα αυτά σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, στην κεντρική Μεσόγειο οι χονδριχθείς φαίνεται ότι έχουν υψηλό κίνδυνο αλίευσης από τα στατικά δίχτυα, και γενικά αναδείχθηκαν ως η ομάδα με τον υψηλότερο κίνδυνο σύλληψης από όλους σχεδόν τους εξεταζόμενους τύπους αλιευτικών εργαλείων τόσο στη Μεσόγειο, όσο και στη Μαύρη Θάλασσα (Li Veli et al. 2024). Κάποια είδη ΠΕΑΕ έχουν ευρύτατη εξάπλωση στις περιοχές μελέτης και επομένως εμφανίζονται συχνά στο αλίευμα, όπως κάποιες ράγιες και κυρίως η R. clavata, και μάλιστα το είδος αυτό αν και δεν παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον από πλευράς διατήρησης/βιοποικιλότητας, συμβάλλει σημαντικά στις απορριπτόμενες ποσότητες από τα αλιευτικά σκάφη, αφού δεν συγκεντρώνει εμπορικό ενδιαφέρον. Σε κάποιες περιοχές αλιεύτηκαν ΠΕΑΕ με μανωμένα δίχτυα και παραγάδια, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις υπέδειξαν ότι πιθανόν η αλιεία για κάποια είδη στόχους λαμβάνει χώρα σε περιοχές υψηλής συγκέντρωσης ειδών που χαρακτηρίζονται ως υψηλού σχετικά κινδύνου εξάλειψης, όπως το M. aquila και το A. bovinus, οι οποίες θα πρέπει να εντοπιστούν μέσω κατάλληλης χωρικής ανάλυσης. Ειδικά όμως, σε ότι αφορά τα ιδιαίτερα μεταναστευτικά είδη, θα πρέπει να βρεθούν και οι αντίστοιχες χρονικές περίοδοι κατά τις οποίες παρατηρείται υψηλή συγκέντρωση ατόμων των ΠΕΑΕ αυτών (Lewison et al. 2015). Στο πλαίσιο αυτό υπογραμμίζεται για μια ακόμη φορά η ανάγκη συλλογής κατάλληλων δεδομένων μέσω ειδικά σχεδιασμένων δειγματοληψιών, οι οποίες να περιλαμβάνουν και τα ευρέως διαδεδομένα στη Μεσόγειο παράκτια σκάφη, για τα οποία τα υπάρχοντα δεδομένα είναι ελλιπέστατα (Ceprnja 2024). Ειδικά για τη χώρα μας, που υπάρχει μεγάλος αριθμός σκαφών και δραστηριοποιείται κατά μήκος της ιδιαίτερα εκτεταμένης ακτογραμμής της, η συγκέντρωση σχετικής πληροφορίας είναι απαραίτητη. Επιπλέον, στο πλαίσιο ανάπτυξης αποτελεσματικής στρατηγικής διατήρησης για τα ΠΕΑΕ χονδριχθύων είναι απαραίτητη η συνεργασία με τρίτες χώρες, των οποίων οι αλιευτικοί στόλοι δραστηριοποιούνται από κοινού με τους ελληνικούς σε αλιευτικά πεδία του Ιονίου και Αιγαίου πελάγους.

Διαχρονική μεταβολή (2018–2023): Δεν εντοπίστηκαν σαφείς τάσεις λόγω μεταβλητότητας στις αλιευτικές πρακτικές και της μη συστηματικής δειγματοληψίας. Tα προκαταρκτικά αυτά αποτελέσματα, που αναφέρονται σε τυχαίες συλλήψεις ΠΕΑΕ χονδριχθύων από μηχανότρατες και από τα εργαλεία παράκτιας αλιείας, έδειξαν ότι με βάση τις υπάρχουσες καταγραφές, τα περισσότερα είδη και ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων ΠΕΑΕ εμφανίζονται στο αλίευμα μηχανοτρατών, ενώ τα απλάδια φαίνεται να έχουν τις μικρότερες αλληλεπιδράσεις με τα είδη αυτά. Παρ’ όλα αυτά σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, στην κεντρική Μεσόγειο οι χονδριχθείς φαίνεται ότι έχουν υψηλό κίνδυνο αλίευσης από τα στατικά δίχτυα, και γενικά αναδείχθηκαν ως η ομάδα με τον υψηλότερο κίνδυνο σύλληψης από όλους σχεδόν τους εξεταζόμενους τύπους αλιευτικών εργαλείων τόσο στη Μεσόγειο, όσο και στη Μαύρη Θάλασσα (Li Veli et al. 2024). Κάποια είδη ΠΕΑΕ έχουν ευρύτατη εξάπλωση στις περιοχές μελέτης και επομένως εμφανίζονται συχνά στο αλίευμα, όπως κάποιες ράγιες και κυρίως η R. clavata, και μάλιστα το είδος αυτό αν και δεν παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον από πλευράς διατήρησης/βιοποικιλότητας, συμβάλλει σημαντικά στις απορριπτόμενες ποσότητες από τα αλιευτικά σκάφη, αφού δεν συγκεντρώνει εμπορικό ενδιαφέρον. Σε κάποιες περιοχές αλιεύτηκαν ΠΕΑΕ με μανωμένα δίχτυα και παραγάδια, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις υπέδειξαν ότι πιθανόν η αλιεία για κάποια είδη στόχους λαμβάνει χώρα σε περιοχές υψηλής συγκέντρωσης ειδών που χαρακτηρίζονται ως υψηλού σχετικά κινδύνου εξάλειψης, όπως το M. aquila και το A. bovinus, οι οποίες θα πρέπει να εντοπιστούν μέσω κατάλληλης χωρικής ανάλυσης. Ειδικά όμως, σε ότι αφορά τα ιδιαίτερα μεταναστευτικά είδη, θα πρέπει να βρεθούν και οι αντίστοιχες χρονικές περίοδοι κατά τις οποίες παρατηρείται υψηλή συγκέντρωση ατόμων των ΠΕΑΕ αυτών (Lewison et al. 2015). Στο πλαίσιο αυτό υπογραμμίζεται για μια ακόμη φορά η ανάγκη συλλογής κατάλληλων δεδομένων μέσω ειδικά σχεδιασμένων δειγματοληψιών, οι οποίες να περιλαμβάνουν και τα ευρέως διαδεδομένα στη Μεσόγειο παράκτια σκάφη, για τα οποία τα υπάρχοντα δεδομένα είναι ελλιπέστατα (Ceprnja 2024). Ειδικά για τη χώρα μας, που υπάρχει μεγάλος αριθμός σκαφών και δραστηριοποιείται κατά μήκος της ιδιαίτερα εκτεταμένης ακτογραμμής της, η συγκέντρωση σχετικής πληροφορίας είναι απαραίτητη. Επιπλέον, στο πλαίσιο ανάπτυξης αποτελεσματικής στρατηγικής διατήρησης για τα ΠΕΑΕ χονδριχθύων είναι απαραίτητη η συνεργασία με τρίτες χώρες, των οποίων οι αλιευτικοί στόλοι δραστηριοποιούνται από κοινού με τους ελληνικούς σε αλιευτικά πεδία του Ιονίου και Αιγαίου πελάγους.

Διαχρονική μεταβολή (2018–2023): Δεν εντοπίστηκαν σαφείς τάσεις λόγω μεταβλητότητας στις αλιευτικές πρακτικές και της μη συστηματικής δειγματοληψίας. Tα προκαταρκτικά αυτά αποτελέσματα, που αναφέρονται σε τυχαίες συλλήψεις ΠΕΑΕ χονδριχθύων από μηχανότρατες και από τα εργαλεία παράκτιας αλιείας, έδειξαν ότι με βάση τις υπάρχουσες καταγραφές, τα περισσότερα είδη και ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων ΠΕΑΕ εμφανίζονται στο αλίευμα μηχανοτρατών, ενώ τα απλάδια φαίνεται να έχουν τις μικρότερες αλληλεπιδράσεις με τα είδη αυτά. Παρ’ όλα αυτά σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, στην κεντρική Μεσόγειο οι χονδριχθείς φαίνεται ότι έχουν υψηλό κίνδυνο αλίευσης από τα στατικά δίχτυα, και γενικά αναδείχθηκαν ως η ομάδα με τον υψηλότερο κίνδυνο σύλληψης από όλους σχεδόν τους εξεταζόμενους τύπους αλιευτικών εργαλείων τόσο στη Μεσόγειο, όσο και στη Μαύρη Θάλασσα (Li Veli et al. 2024). Κάποια είδη ΠΕΑΕ έχουν ευρύτατη εξάπλωση στις περιοχές μελέτης και επομένως εμφανίζονται συχνά στο αλίευμα, όπως κάποιες ράγιες και κυρίως η R. clavata, και μάλιστα το είδος αυτό αν και δεν παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον από πλευράς διατήρησης/βιοποικιλότητας, συμβάλλει σημαντικά στις απορριπτόμενες ποσότητες από τα αλιευτικά σκάφη, αφού δεν συγκεντρώνει εμπορικό ενδιαφέρον. Σε κάποιες περιοχές αλιεύτηκαν ΠΕΑΕ με μανωμένα δίχτυα και παραγάδια, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις υπέδειξαν ότι πιθανόν η αλιεία για κάποια είδη στόχους λαμβάνει χώρα σε περιοχές υψηλής συγκέντρωσης ειδών που χαρακτηρίζονται ως υψηλού σχετικά κινδύνου εξάλειψης, όπως το M. aquila και το A. bovinus, οι οποίες θα πρέπει να εντοπιστούν μέσω κατάλληλης χωρικής ανάλυσης. Ειδικά όμως, σε ότι αφορά τα ιδιαίτερα μεταναστευτικά είδη, θα πρέπει να βρεθούν και οι αντίστοιχες χρονικές περίοδοι κατά τις οποίες παρατηρείται υψηλή συγκέντρωση ατόμων των ΠΕΑΕ αυτών (Lewison et al. 2015). Στο πλαίσιο αυτό υπογραμμίζεται για μια ακόμη φορά η ανάγκη συλλογής κατάλληλων δεδομένων μέσω ειδικά σχεδιασμένων δειγματοληψιών, οι οποίες να περιλαμβάνουν και τα ευρέως διαδεδομένα στη Μεσόγειο παράκτια σκάφη, για τα οποία τα υπάρχοντα δεδομένα είναι ελλιπέστατα (Ceprnja 2024). Ειδικά για τη χώρα μας, που υπάρχει μεγάλος αριθμός σκαφών και δραστηριοποιείται κατά μήκος της ιδιαίτερα εκτεταμένης ακτογραμμής της, η συγκέντρωση σχετικής πληροφορίας είναι απαραίτητη. Επιπλέον, στο πλαίσιο ανάπτυξης αποτελεσματικής στρατηγικής διατήρησης για τα ΠΕΑΕ χονδριχθύων είναι απαραίτητη η συνεργασία με τρίτες χώρες, των οποίων οι αλιευτικοί στόλοι δραστηριοποιούνται από κοινού με τους ελληνικούς σε αλιευτικά πεδία του Ιονίου και Αιγαίου πελάγους.

Διαχρονική μεταβολή (2018–2023): Δεν εντοπίστηκαν σαφείς τάσεις λόγω μεταβλητότητας στις αλιευτικές πρακτικές και της μη συστηματικής δειγματοληψίας. Tα προκαταρκτικά αυτά αποτελέσματα, που αναφέρονται σε τυχαίες συλλήψεις ΠΕΑΕ χονδριχθύων από μηχανότρατες και από τα εργαλεία παράκτιας αλιείας, έδειξαν ότι με βάση τις υπάρχουσες καταγραφές, τα περισσότερα είδη και ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων ΠΕΑΕ εμφανίζονται στο αλίευμα μηχανοτρατών, ενώ τα απλάδια φαίνεται να έχουν τις μικρότερες αλληλεπιδράσεις με τα είδη αυτά. Παρ’ όλα αυτά σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, στην κεντρική Μεσόγειο οι χονδριχθείς φαίνεται ότι έχουν υψηλό κίνδυνο αλίευσης από τα στατικά δίχτυα, και γενικά αναδείχθηκαν ως η ομάδα με τον υψηλότερο κίνδυνο σύλληψης από όλους σχεδόν τους εξεταζόμενους τύπους αλιευτικών εργαλείων τόσο στη Μεσόγειο, όσο και στη Μαύρη Θάλασσα (Li Veli et al. 2024). Κάποια είδη ΠΕΑΕ έχουν ευρύτατη εξάπλωση στις περιοχές μελέτης και επομένως εμφανίζονται συχνά στο αλίευμα, όπως κάποιες ράγιες και κυρίως η R. clavata, και μάλιστα το είδος αυτό αν και δεν παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον από πλευράς διατήρησης/βιοποικιλότητας, συμβάλλει σημαντικά στις απορριπτόμενες ποσότητες από τα αλιευτικά σκάφη, αφού δεν συγκεντρώνει εμπορικό ενδιαφέρον. Σε κάποιες περιοχές αλιεύτηκαν ΠΕΑΕ με μανωμένα δίχτυα και παραγάδια, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις υπέδειξαν ότι πιθανόν η αλιεία για κάποια είδη στόχους λαμβάνει χώρα σε περιοχές υψηλής συγκέντρωσης ειδών που χαρακτηρίζονται ως υψηλού σχετικά κινδύνου εξάλειψης, όπως το M. aquila και το A. bovinus, οι οποίες θα πρέπει να εντοπιστούν μέσω κατάλληλης χωρικής ανάλυσης. Ειδικά όμως, σε ότι αφορά τα ιδιαίτερα μεταναστευτικά είδη, θα πρέπει να βρεθούν και οι αντίστοιχες χρονικές περίοδοι κατά τις οποίες παρατηρείται υψηλή συγκέντρωση ατόμων των ΠΕΑΕ αυτών (Lewison et al. 2015). Στο πλαίσιο αυτό υπογραμμίζεται για μια ακόμη φορά η ανάγκη συλλογής κατάλληλων δεδομένων μέσω ειδικά σχεδιασμένων δειγματοληψιών, οι οποίες να περιλαμβάνουν και τα ευρέως διαδεδομένα στη Μεσόγειο παράκτια σκάφη, για τα οποία τα υπάρχοντα δεδομένα είναι ελλιπέστατα (Ceprnja 2024). Ειδικά για τη χώρα μας, που υπάρχει μεγάλος αριθμός σκαφών και δραστηριοποιείται κατά μήκος της ιδιαίτερα εκτεταμένης ακτογραμμής της, η συγκέντρωση σχετικής πληροφορίας είναι απαραίτητη. Επιπλέον, στο πλαίσιο ανάπτυξης αποτελεσματικής στρατηγικής διατήρησης για τα ΠΕΑΕ χονδριχθύων είναι απαραίτητη η συνεργασία με τρίτες χώρες, των οποίων οι αλιευτικοί στόλοι δραστηριοποιούνται από κοινού με τους ελληνικούς σε αλιευτικά πεδία του Ιονίου και Αιγαίου πελάγους.

Διαχρονική μεταβολή (2018–2023): Δεν εντοπίστηκαν σαφείς τάσεις λόγω μεταβλητότητας στις αλιευτικές πρακτικές και της μη συστηματικής δειγματοληψίας. Tα προκαταρκτικά αυτά αποτελέσματα, που αναφέρονται σε τυχαίες συλλήψεις ΠΕΑΕ χονδριχθύων από μηχανότρατες και από τα εργαλεία παράκτιας αλιείας, έδειξαν ότι με βάση τις υπάρχουσες καταγραφές, τα περισσότερα είδη και ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων ΠΕΑΕ εμφανίζονται στο αλίευμα μηχανοτρατών, ενώ τα απλάδια φαίνεται να έχουν τις μικρότερες αλληλεπιδράσεις με τα είδη αυτά. Παρ’ όλα αυτά σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, στην κεντρική Μεσόγειο οι χονδριχθείς φαίνεται ότι έχουν υψηλό κίνδυνο αλίευσης από τα στατικά δίχτυα, και γενικά αναδείχθηκαν ως η ομάδα με τον υψηλότερο κίνδυνο σύλληψης από όλους σχεδόν τους εξεταζόμενους τύπους αλιευτικών εργαλείων τόσο στη Μεσόγειο, όσο και στη Μαύρη Θάλασσα (Li Veli et al. 2024). Κάποια είδη ΠΕΑΕ έχουν ευρύτατη εξάπλωση στις περιοχές μελέτης και επομένως εμφανίζονται συχνά στο αλίευμα, όπως κάποιες ράγιες και κυρίως η R. clavata, και μάλιστα το είδος αυτό αν και δεν παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον από πλευράς διατήρησης/βιοποικιλότητας, συμβάλλει σημαντικά στις απορριπτόμενες ποσότητες από τα αλιευτικά σκάφη, αφού δεν συγκεντρώνει εμπορικό ενδιαφέρον. Σε κάποιες περιοχές αλιεύτηκαν ΠΕΑΕ με μανωμένα δίχτυα και παραγάδια, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις υπέδειξαν ότι πιθανόν η αλιεία για κάποια είδη στόχους λαμβάνει χώρα σε περιοχές υψηλής συγκέντρωσης ειδών που χαρακτηρίζονται ως υψηλού σχετικά κινδύνου εξάλειψης, όπως το M. aquila και το A. bovinus, οι οποίες θα πρέπει να εντοπιστούν μέσω κατάλληλης χωρικής ανάλυσης. Ειδικά όμως, σε ότι αφορά τα ιδιαίτερα μεταναστευτικά είδη, θα πρέπει να βρεθούν και οι αντίστοιχες χρονικές περίοδοι κατά τις οποίες παρατηρείται υψηλή συγκέντρωση ατόμων των ΠΕΑΕ αυτών (Lewison et al. 2015). Στο πλαίσιο αυτό υπογραμμίζεται για μια ακόμη φορά η ανάγκη συλλογής κατάλληλων δεδομένων μέσω ειδικά σχεδιασμένων δειγματοληψιών, οι οποίες να περιλαμβάνουν και τα ευρέως διαδεδομένα στη Μεσόγειο παράκτια σκάφη, για τα οποία τα υπάρχοντα δεδομένα είναι ελλιπέστατα (Ceprnja 2024). Ειδικά για τη χώρα μας, που υπάρχει μεγάλος αριθμός σκαφών και δραστηριοποιείται κατά μήκος της ιδιαίτερα εκτεταμένης ακτογραμμής της, η συγκέντρωση σχετικής πληροφορίας είναι απαραίτητη. Επιπλέον, στο πλαίσιο ανάπτυξης αποτελεσματικής στρατηγικής διατήρησης για τα ΠΕΑΕ χονδριχθύων είναι απαραίτητη η συνεργασία με τρίτες χώρες, των οποίων οι αλιευτικοί στόλοι δραστηριοποιούνται από κοινού με τους ελληνικούς σε αλιευτικά πεδία του Ιονίου και Αιγαίου πελάγους.

Διαχρονική μεταβολή (2018–2023): Δεν εντοπίστηκαν σαφείς τάσεις λόγω μεταβλητότητας στις αλιευτικές πρακτικές και της μη συστηματικής δειγματοληψίας. Tα προκαταρκτικά αυτά αποτελέσματα, που αναφέρονται σε τυχαίες συλλήψεις ΠΕΑΕ χονδριχθύων από μηχανότρατες και από τα εργαλεία παράκτιας αλιείας, έδειξαν ότι με βάση τις υπάρχουσες καταγραφές, τα περισσότερα είδη και ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων ΠΕΑΕ εμφανίζονται στο αλίευμα μηχανοτρατών, ενώ τα απλάδια φαίνεται να έχουν τις μικρότερες αλληλεπιδράσεις με τα είδη αυτά. Παρ’ όλα αυτά σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, στην κεντρική Μεσόγειο οι χονδριχθείς φαίνεται ότι έχουν υψηλό κίνδυνο αλίευσης από τα στατικά δίχτυα, και γενικά αναδείχθηκαν ως η ομάδα με τον υψηλότερο κίνδυνο σύλληψης από όλους σχεδόν τους εξεταζόμενους τύπους αλιευτικών εργαλείων τόσο στη Μεσόγειο, όσο και στη Μαύρη Θάλασσα (Li Veli et al. 2024). Κάποια είδη ΠΕΑΕ έχουν ευρύτατη εξάπλωση στις περιοχές μελέτης και επομένως εμφανίζονται συχνά στο αλίευμα, όπως κάποιες ράγιες και κυρίως η R. clavata, και μάλιστα το είδος αυτό αν και δεν παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον από πλευράς διατήρησης/βιοποικιλότητας, συμβάλλει σημαντικά στις απορριπτόμενες ποσότητες από τα αλιευτικά σκάφη, αφού δεν συγκεντρώνει εμπορικό ενδιαφέρον. Σε κάποιες περιοχές αλιεύτηκαν ΠΕΑΕ με μανωμένα δίχτυα και παραγάδια, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις υπέδειξαν ότι πιθανόν η αλιεία για κάποια είδη στόχους λαμβάνει χώρα σε περιοχές υψηλής συγκέντρωσης ειδών που χαρακτηρίζονται ως υψηλού σχετικά κινδύνου εξάλειψης, όπως το M. aquila και το A. bovinus, οι οποίες θα πρέπει να εντοπιστούν μέσω κατάλληλης χωρικής ανάλυσης. Ειδικά όμως, σε ότι αφορά τα ιδιαίτερα μεταναστευτικά είδη, θα πρέπει να βρεθούν και οι αντίστοιχες χρονικές περίοδοι κατά τις οποίες παρατηρείται υψηλή συγκέντρωση ατόμων των ΠΕΑΕ αυτών (Lewison et al. 2015). Στο πλαίσιο αυτό υπογραμμίζεται για μια ακόμη φορά η ανάγκη συλλογής κατάλληλων δεδομένων μέσω ειδικά σχεδιασμένων δειγματοληψιών, οι οποίες να περιλαμβάνουν και τα ευρέως διαδεδομένα στη Μεσόγειο παράκτια σκάφη, για τα οποία τα υπάρχοντα δεδομένα είναι ελλιπέστατα (Ceprnja 2024). Ειδικά για τη χώρα μας, που υπάρχει μεγάλος αριθμός σκαφών και δραστηριοποιείται κατά μήκος της ιδιαίτερα εκτεταμένης ακτογραμμής της, η συγκέντρωση σχετικής πληροφορίας είναι απαραίτητη. Επιπλέον, στο πλαίσιο ανάπτυξης αποτελεσματικής στρατηγικής διατήρησης για τα ΠΕΑΕ χονδριχθύων είναι απαραίτητη η συνεργασία με τρίτες χώρες, των οποίων οι αλιευτικοί στόλοι δραστηριοποιούνται από κοινού με τους ελληνικούς σε αλιευτικά πεδία του Ιονίου και Αιγαίου πελάγους.

Διαχρονική μεταβολή (2018–2023): Δεν εντοπίστηκαν σαφείς τάσεις λόγω μεταβλητότητας στις αλιευτικές πρακτικές και της μη συστηματικής δειγματοληψίας. Tα προκαταρκτικά αυτά αποτελέσματα, που αναφέρονται σε τυχαίες συλλήψεις ΠΕΑΕ χονδριχθύων από μηχανότρατες και από τα εργαλεία παράκτιας αλιείας, έδειξαν ότι με βάση τις υπάρχουσες καταγραφές, τα περισσότερα είδη και ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων ΠΕΑΕ εμφανίζονται στο αλίευμα μηχανοτρατών, ενώ τα απλάδια φαίνεται να έχουν τις μικρότερες αλληλεπιδράσεις με τα είδη αυτά. Παρ’ όλα αυτά σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, στην κεντρική Μεσόγειο οι χονδριχθείς φαίνεται ότι έχουν υψηλό κίνδυνο αλίευσης από τα στατικά δίχτυα, και γενικά αναδείχθηκαν ως η ομάδα με τον υψηλότερο κίνδυνο σύλληψης από όλους σχεδόν τους εξεταζόμενους τύπους αλιευτικών εργαλείων τόσο στη Μεσόγειο, όσο και στη Μαύρη Θάλασσα (Li Veli et al. 2024). Κάποια είδη ΠΕΑΕ έχουν ευρύτατη εξάπλωση στις περιοχές μελέτης και επομένως εμφανίζονται συχνά στο αλίευμα, όπως κάποιες ράγιες και κυρίως η R. clavata, και μάλιστα το είδος αυτό αν και δεν παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον από πλευράς διατήρησης/βιοποικιλότητας, συμβάλλει σημαντικά στις απορριπτόμενες ποσότητες από τα αλιευτικά σκάφη, αφού δεν συγκεντρώνει εμπορικό ενδιαφέρον. Σε κάποιες περιοχές αλιεύτηκαν ΠΕΑΕ με μανωμένα δίχτυα και παραγάδια, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις υπέδειξαν ότι πιθανόν η αλιεία για κάποια είδη στόχους λαμβάνει χώρα σε περιοχές υψηλής συγκέντρωσης ειδών που χαρακτηρίζονται ως υψηλού σχετικά κινδύνου εξάλειψης, όπως το M. aquila και το A. bovinus, οι οποίες θα πρέπει να εντοπιστούν μέσω κατάλληλης χωρικής ανάλυσης. Ειδικά όμως, σε ότι αφορά τα ιδιαίτερα μεταναστευτικά είδη, θα πρέπει να βρεθούν και οι αντίστοιχες χρονικές περίοδοι κατά τις οποίες παρατηρείται υψηλή συγκέντρωση ατόμων των ΠΕΑΕ αυτών (Lewison et al. 2015). Στο πλαίσιο αυτό υπογραμμίζεται για μια ακόμη φορά η ανάγκη συλλογής κατάλληλων δεδομένων μέσω ειδικά σχεδιασμένων δειγματοληψιών, οι οποίες να περιλαμβάνουν και τα ευρέως διαδεδομένα στη Μεσόγειο παράκτια σκάφη, για τα οποία τα υπάρχοντα δεδομένα είναι ελλιπέστατα (Ceprnja 2024). Ειδικά για τη χώρα μας, που υπάρχει μεγάλος αριθμός σκαφών και δραστηριοποιείται κατά μήκος της ιδιαίτερα εκτεταμένης ακτογραμμής της, η συγκέντρωση σχετικής πληροφορίας είναι απαραίτητη. Επιπλέον, στο πλαίσιο ανάπτυξης αποτελεσματικής στρατηγικής διατήρησης για τα ΠΕΑΕ χονδριχθύων είναι απαραίτητη η συνεργασία με τρίτες χώρες, των οποίων οι αλιευτικοί στόλοι δραστηριοποιούνται από κοινού με τους ελληνικούς σε αλιευτικά πεδία του Ιονίου και Αιγαίου πελάγους.

Διαχρονική μεταβολή (2018–2023): Δεν εντοπίστηκαν σαφείς τάσεις λόγω μεταβλητότητας στις αλιευτικές πρακτικές και της μη συστηματικής δειγματοληψίας. Tα προκαταρκτικά αυτά αποτελέσματα, που αναφέρονται σε τυχαίες συλλήψεις ΠΕΑΕ χονδριχθύων από μηχανότρατες και από τα εργαλεία παράκτιας αλιείας, έδειξαν ότι με βάση τις υπάρχουσες καταγραφές, τα περισσότερα είδη και ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων ΠΕΑΕ εμφανίζονται στο αλίευμα μηχανοτρατών, ενώ τα απλάδια φαίνεται να έχουν τις μικρότερες αλληλεπιδράσεις με τα είδη αυτά. Παρ’ όλα αυτά σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, στην κεντρική Μεσόγειο οι χονδριχθείς φαίνεται ότι έχουν υψηλό κίνδυνο αλίευσης από τα στατικά δίχτυα, και γενικά αναδείχθηκαν ως η ομάδα με τον υψηλότερο κίνδυνο σύλληψης από όλους σχεδόν τους εξεταζόμενους τύπους αλιευτικών εργαλείων τόσο στη Μεσόγειο, όσο και στη Μαύρη Θάλασσα (Li Veli et al. 2024). Κάποια είδη ΠΕΑΕ έχουν ευρύτατη εξάπλωση στις περιοχές μελέτης και επομένως εμφανίζονται συχνά στο αλίευμα, όπως κάποιες ράγιες και κυρίως η R. clavata, και μάλιστα το είδος αυτό αν και δεν παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον από πλευράς διατήρησης/βιοποικιλότητας, συμβάλλει σημαντικά στις απορριπτόμενες ποσότητες από τα αλιευτικά σκάφη, αφού δεν συγκεντρώνει εμπορικό ενδιαφέρον. Σε κάποιες περιοχές αλιεύτηκαν ΠΕΑΕ με μανωμένα δίχτυα και παραγάδια, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις υπέδειξαν ότι πιθανόν η αλιεία για κάποια είδη στόχους λαμβάνει χώρα σε περιοχές υψηλής συγκέντρωσης ειδών που χαρακτηρίζονται ως υψηλού σχετικά κινδύνου εξάλειψης, όπως το M. aquila και το A. bovinus, οι οποίες θα πρέπει να εντοπιστούν μέσω κατάλληλης χωρικής ανάλυσης. Ειδικά όμως, σε ότι αφορά τα ιδιαίτερα μεταναστευτικά είδη, θα πρέπει να βρεθούν και οι αντίστοιχες χρονικές περίοδοι κατά τις οποίες παρατηρείται υψηλή συγκέντρωση ατόμων των ΠΕΑΕ αυτών (Lewison et al. 2015). Στο πλαίσιο αυτό υπογραμμίζεται για μια ακόμη φορά η ανάγκη συλλογής κατάλληλων δεδομένων μέσω ειδικά σχεδιασμένων δειγματοληψιών, οι οποίες να περιλαμβάνουν και τα ευρέως διαδεδομένα στη Μεσόγειο παράκτια σκάφη, για τα οποία τα υπάρχοντα δεδομένα είναι ελλιπέστατα (Ceprnja 2024). Ειδικά για τη χώρα μας, που υπάρχει μεγάλος αριθμός σκαφών και δραστηριοποιείται κατά μήκος της ιδιαίτερα εκτεταμένης ακτογραμμής της, η συγκέντρωση σχετικής πληροφορίας είναι απαραίτητη. Επιπλέον, στο πλαίσιο ανάπτυξης αποτελεσματικής στρατηγικής διατήρησης για τα ΠΕΑΕ χονδριχθύων είναι απαραίτητη η συνεργασία με τρίτες χώρες, των οποίων οι αλιευτικοί στόλοι δραστηριοποιούνται από κοινού με τους ελληνικούς σε αλιευτικά πεδία του Ιονίου και Αιγαίου πελάγους.

Διαχρονική μεταβολή (2018–2023): Δεν εντοπίστηκαν σαφείς τάσεις λόγω μεταβλητότητας στις αλιευτικές πρακτικές και της μη συστηματικής δειγματοληψίας. Tα προκαταρκτικά αυτά αποτελέσματα, που αναφέρονται σε τυχαίες συλλήψεις ΠΕΑΕ χονδριχθύων από μηχανότρατες και από τα εργαλεία παράκτιας αλιείας, έδειξαν ότι με βάση τις υπάρχουσες καταγραφές, τα περισσότερα είδη και ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων ΠΕΑΕ εμφανίζονται στο αλίευμα μηχανοτρατών, ενώ τα απλάδια φαίνεται να έχουν τις μικρότερες αλληλεπιδράσεις με τα είδη αυτά. Παρ’ όλα αυτά σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, στην κεντρική Μεσόγειο οι χονδριχθείς φαίνεται ότι έχουν υψηλό κίνδυνο αλίευσης από τα στατικά δίχτυα, και γενικά αναδείχθηκαν ως η ομάδα με τον υψηλότερο κίνδυνο σύλληψης από όλους σχεδόν τους εξεταζόμενους τύπους αλιευτικών εργαλείων τόσο στη Μεσόγειο, όσο και στη Μαύρη Θάλασσα (Li Veli et al. 2024). Κάποια είδη ΠΕΑΕ έχουν ευρύτατη εξάπλωση στις περιοχές μελέτης και επομένως εμφανίζονται συχνά στο αλίευμα, όπως κάποιες ράγιες και κυρίως η R. clavata, και μάλιστα το είδος αυτό αν και δεν παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον από πλευράς διατήρησης/βιοποικιλότητας, συμβάλλει σημαντικά στις απορριπτόμενες ποσότητες από τα αλιευτικά σκάφη, αφού δεν συγκεντρώνει εμπορικό ενδιαφέρον. Σε κάποιες περιοχές αλιεύτηκαν ΠΕΑΕ με μανωμένα δίχτυα και παραγάδια, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις υπέδειξαν ότι πιθανόν η αλιεία για κάποια είδη στόχους λαμβάνει χώρα σε περιοχές υψηλής συγκέντρωσης ειδών που χαρακτηρίζονται ως υψηλού σχετικά κινδύνου εξάλειψης, όπως το M. aquila και το A. bovinus, οι οποίες θα πρέπει να εντοπιστούν μέσω κατάλληλης χωρικής ανάλυσης. Ειδικά όμως, σε ότι αφορά τα ιδιαίτερα μεταναστευτικά είδη, θα πρέπει να βρεθούν και οι αντίστοιχες χρονικές περίοδοι κατά τις οποίες παρατηρείται υψηλή συγκέντρωση ατόμων των ΠΕΑΕ αυτών (Lewison et al. 2015). Στο πλαίσιο αυτό υπογραμμίζεται για μια ακόμη φορά η ανάγκη συλλογής κατάλληλων δεδομένων μέσω ειδικά σχεδιασμένων δειγματοληψιών, οι οποίες να περιλαμβάνουν και τα ευρέως διαδεδομένα στη Μεσόγειο παράκτια σκάφη, για τα οποία τα υπάρχοντα δεδομένα είναι ελλιπέστατα (Ceprnja 2024). Ειδικά για τη χώρα μας, που υπάρχει μεγάλος αριθμός σκαφών και δραστηριοποιείται κατά μήκος της ιδιαίτερα εκτεταμένης ακτογραμμής της, η συγκέντρωση σχετικής πληροφορίας είναι απαραίτητη. Επιπλέον, στο πλαίσιο ανάπτυξης αποτελεσματικής στρατηγικής διατήρησης για τα ΠΕΑΕ χονδριχθύων είναι απαραίτητη η συνεργασία με τρίτες χώρες, των οποίων οι αλιευτικοί στόλοι δραστηριοποιούνται από κοινού με τους ελληνικούς σε αλιευτικά πεδία του Ιονίου και Αιγαίου πελάγους.

Διαχρονική μεταβολή (2018–2023): Δεν εντοπίστηκαν σαφείς τάσεις λόγω μεταβλητότητας στις αλιευτικές πρακτικές και της μη συστηματικής δειγματοληψίας. Tα προκαταρκτικά αυτά αποτελέσματα, που αναφέρονται σε τυχαίες συλλήψεις ΠΕΑΕ χονδριχθύων από μηχανότρατες και από τα εργαλεία παράκτιας αλιείας, έδειξαν ότι με βάση τις υπάρχουσες καταγραφές, τα περισσότερα είδη και ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων ΠΕΑΕ εμφανίζονται στο αλίευμα μηχανοτρατών, ενώ τα απλάδια φαίνεται να έχουν τις μικρότερες αλληλεπιδράσεις με τα είδη αυτά. Παρ’ όλα αυτά σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, στην κεντρική Μεσόγειο οι χονδριχθείς φαίνεται ότι έχουν υψηλό κίνδυνο αλίευσης από τα στατικά δίχτυα, και γενικά αναδείχθηκαν ως η ομάδα με τον υψηλότερο κίνδυνο σύλληψης από όλους σχεδόν τους εξεταζόμενους τύπους αλιευτικών εργαλείων τόσο στη Μεσόγειο, όσο και στη Μαύρη Θάλασσα (Li Veli et al. 2024). Κάποια είδη ΠΕΑΕ έχουν ευρύτατη εξάπλωση στις περιοχές μελέτης και επομένως εμφανίζονται συχνά στο αλίευμα, όπως κάποιες ράγιες και κυρίως η R. clavata, και μάλιστα το είδος αυτό αν και δεν παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον από πλευράς διατήρησης/βιοποικιλότητας, συμβάλλει σημαντικά στις απορριπτόμενες ποσότητες από τα αλιευτικά σκάφη, αφού δεν συγκεντρώνει εμπορικό ενδιαφέρον. Σε κάποιες περιοχές αλιεύτηκαν ΠΕΑΕ με μανωμένα δίχτυα και παραγάδια, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις υπέδειξαν ότι πιθανόν η αλιεία για κάποια είδη στόχους λαμβάνει χώρα σε περιοχές υψηλής συγκέντρωσης ειδών που χαρακτηρίζονται ως υψηλού σχετικά κινδύνου εξάλειψης, όπως το M. aquila και το A. bovinus, οι οποίες θα πρέπει να εντοπιστούν μέσω κατάλληλης χωρικής ανάλυσης. Ειδικά όμως, σε ότι αφορά τα ιδιαίτερα μεταναστευτικά είδη, θα πρέπει να βρεθούν και οι αντίστοιχες χρονικές περίοδοι κατά τις οποίες παρατηρείται υψηλή συγκέντρωση ατόμων των ΠΕΑΕ αυτών (Lewison et al. 2015). Στο πλαίσιο αυτό υπογραμμίζεται για μια ακόμη φορά η ανάγκη συλλογής κατάλληλων δεδομένων μέσω ειδικά σχεδιασμένων δειγματοληψιών, οι οποίες να περιλαμβάνουν και τα ευρέως διαδεδομένα στη Μεσόγειο παράκτια σκάφη, για τα οποία τα υπάρχοντα δεδομένα είναι ελλιπέστατα (Ceprnja 2024). Ειδικά για τη χώρα μας, που υπάρχει μεγάλος αριθμός σκαφών και δραστηριοποιείται κατά μήκος της ιδιαίτερα εκτεταμένης ακτογραμμής της, η συγκέντρωση σχετικής πληροφορίας είναι απαραίτητη. Επιπλέον, στο πλαίσιο ανάπτυξης αποτελεσματικής στρατηγικής διατήρησης για τα ΠΕΑΕ χονδριχθύων είναι απαραίτητη η συνεργασία με τρίτες χώρες, των οποίων οι αλιευτικοί στόλοι δραστηριοποιούνται από κοινού με τους ελληνικούς σε αλιευτικά πεδία του Ιονίου και Αιγαίου πελάγους.

Διαχρονική μεταβολή (2018–2023): Δεν εντοπίστηκαν σαφείς τάσεις λόγω μεταβλητότητας στις αλιευτικές πρακτικές και της μη συστηματικής δειγματοληψίας. Tα προκαταρκτικά αυτά αποτελέσματα, που αναφέρονται σε τυχαίες συλλήψεις ΠΕΑΕ χονδριχθύων από μηχανότρατες και από τα εργαλεία παράκτιας αλιείας, έδειξαν ότι με βάση τις υπάρχουσες καταγραφές, τα περισσότερα είδη και ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων ΠΕΑΕ εμφανίζονται στο αλίευμα μηχανοτρατών, ενώ τα απλάδια φαίνεται να έχουν τις μικρότερες αλληλεπιδράσεις με τα είδη αυτά. Παρ’ όλα αυτά σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, στην κεντρική Μεσόγειο οι χονδριχθείς φαίνεται ότι έχουν υψηλό κίνδυνο αλίευσης από τα στατικά δίχτυα, και γενικά αναδείχθηκαν ως η ομάδα με τον υψηλότερο κίνδυνο σύλληψης από όλους σχεδόν τους εξεταζόμενους τύπους αλιευτικών εργαλείων τόσο στη Μεσόγειο, όσο και στη Μαύρη Θάλασσα (Li Veli et al. 2024). Κάποια είδη ΠΕΑΕ έχουν ευρύτατη εξάπλωση στις περιοχές μελέτης και επομένως εμφανίζονται συχνά στο αλίευμα, όπως κάποιες ράγιες και κυρίως η R. clavata, και μάλιστα το είδος αυτό αν και δεν παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον από πλευράς διατήρησης/βιοποικιλότητας, συμβάλλει σημαντικά στις απορριπτόμενες ποσότητες από τα αλιευτικά σκάφη, αφού δεν συγκεντρώνει εμπορικό ενδιαφέρον. Σε κάποιες περιοχές αλιεύτηκαν ΠΕΑΕ με μανωμένα δίχτυα και παραγάδια, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις υπέδειξαν ότι πιθανόν η αλιεία για κάποια είδη στόχους λαμβάνει χώρα σε περιοχές υψηλής συγκέντρωσης ειδών που χαρακτηρίζονται ως υψηλού σχετικά κινδύνου εξάλειψης, όπως το M. aquila και το A. bovinus, οι οποίες θα πρέπει να εντοπιστούν μέσω κατάλληλης χωρικής ανάλυσης. Ειδικά όμως, σε ότι αφορά τα ιδιαίτερα μεταναστευτικά είδη, θα πρέπει να βρεθούν και οι αντίστοιχες χρονικές περίοδοι κατά τις οποίες παρατηρείται υψηλή συγκέντρωση ατόμων των ΠΕΑΕ αυτών (Lewison et al. 2015). Στο πλαίσιο αυτό υπογραμμίζεται για μια ακόμη φορά η ανάγκη συλλογής κατάλληλων δεδομένων μέσω ειδικά σχεδιασμένων δειγματοληψιών, οι οποίες να περιλαμβάνουν και τα ευρέως διαδεδομένα στη Μεσόγειο παράκτια σκάφη, για τα οποία τα υπάρχοντα δεδομένα είναι ελλιπέστατα (Ceprnja 2024). Ειδικά για τη χώρα μας, που υπάρχει μεγάλος αριθμός σκαφών και δραστηριοποιείται κατά μήκος της ιδιαίτερα εκτεταμένης ακτογραμμής της, η συγκέντρωση σχετικής πληροφορίας είναι απαραίτητη. Επιπλέον, στο πλαίσιο ανάπτυξης αποτελεσματικής στρατηγικής διατήρησης για τα ΠΕΑΕ χονδριχθύων είναι απαραίτητη η συνεργασία με τρίτες χώρες, των οποίων οι αλιευτικοί στόλοι δραστηριοποιούνται από κοινού με τους ελληνικούς σε αλιευτικά πεδία του Ιονίου και Αιγαίου πελάγους.

Διαχρονική μεταβολή (2018–2023): Δεν εντοπίστηκαν σαφείς τάσεις λόγω μεταβλητότητας στις αλιευτικές πρακτικές και της μη συστηματικής δειγματοληψίας. Tα προκαταρκτικά αυτά αποτελέσματα, που αναφέρονται σε τυχαίες συλλήψεις ΠΕΑΕ χονδριχθύων από μηχανότρατες και από τα εργαλεία παράκτιας αλιείας, έδειξαν ότι με βάση τις υπάρχουσες καταγραφές, τα περισσότερα είδη και ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων ΠΕΑΕ εμφανίζονται στο αλίευμα μηχανοτρατών, ενώ τα απλάδια φαίνεται να έχουν τις μικρότερες αλληλεπιδράσεις με τα είδη αυτά. Παρ’ όλα αυτά σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, στην κεντρική Μεσόγειο οι χονδριχθείς φαίνεται ότι έχουν υψηλό κίνδυνο αλίευσης από τα στατικά δίχτυα, και γενικά αναδείχθηκαν ως η ομάδα με τον υψηλότερο κίνδυνο σύλληψης από όλους σχεδόν τους εξεταζόμενους τύπους αλιευτικών εργαλείων τόσο στη Μεσόγειο, όσο και στη Μαύρη Θάλασσα (Li Veli et al. 2024). Κάποια είδη ΠΕΑΕ έχουν ευρύτατη εξάπλωση στις περιοχές μελέτης και επομένως εμφανίζονται συχνά στο αλίευμα, όπως κάποιες ράγιες και κυρίως η R. clavata, και μάλιστα το είδος αυτό αν και δεν παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον από πλευράς διατήρησης/βιοποικιλότητας, συμβάλλει σημαντικά στις απορριπτόμενες ποσότητες από τα αλιευτικά σκάφη, αφού δεν συγκεντρώνει εμπορικό ενδιαφέρον. Σε κάποιες περιοχές αλιεύτηκαν ΠΕΑΕ με μανωμένα δίχτυα και παραγάδια, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις υπέδειξαν ότι πιθανόν η αλιεία για κάποια είδη στόχους λαμβάνει χώρα σε περιοχές υψηλής συγκέντρωσης ειδών που χαρακτηρίζονται ως υψηλού σχετικά κινδύνου εξάλειψης, όπως το M. aquila και το A. bovinus, οι οποίες θα πρέπει να εντοπιστούν μέσω κατάλληλης χωρικής ανάλυσης. Ειδικά όμως, σε ότι αφορά τα ιδιαίτερα μεταναστευτικά είδη, θα πρέπει να βρεθούν και οι αντίστοιχες χρονικές περίοδοι κατά τις οποίες παρατηρείται υψηλή συγκέντρωση ατόμων των ΠΕΑΕ αυτών (Lewison et al. 2015). Στο πλαίσιο αυτό υπογραμμίζεται για μια ακόμη φορά η ανάγκη συλλογής κατάλληλων δεδομένων μέσω ειδικά σχεδιασμένων δειγματοληψιών, οι οποίες να περιλαμβάνουν και τα ευρέως διαδεδομένα στη Μεσόγειο παράκτια σκάφη, για τα οποία τα υπάρχοντα δεδομένα είναι ελλιπέστατα (Ceprnja 2024). Ειδικά για τη χώρα μας, που υπάρχει μεγάλος αριθμός σκαφών και δραστηριοποιείται κατά μήκος της ιδιαίτερα εκτεταμένης ακτογραμμής της, η συγκέντρωση σχετικής πληροφορίας είναι απαραίτητη. Επιπλέον, στο πλαίσιο ανάπτυξης αποτελεσματικής στρατηγικής διατήρησης για τα ΠΕΑΕ χονδριχθύων είναι απαραίτητη η συνεργασία με τρίτες χώρες, των οποίων οι αλιευτικοί στόλοι δραστηριοποιούνται από κοινού με τους ελληνικούς σε αλιευτικά πεδία του Ιονίου και Αιγαίου πελάγους.

Διαχρονική μεταβολή (2018–2023): Δεν εντοπίστηκαν σαφείς τάσεις λόγω μεταβλητότητας στις αλιευτικές πρακτικές και της μη συστηματικής δειγματοληψίας. Tα προκαταρκτικά αυτά αποτελέσματα, που αναφέρονται σε τυχαίες συλλήψεις ΠΕΑΕ χονδριχθύων από μηχανότρατες και από τα εργαλεία παράκτιας αλιείας, έδειξαν ότι με βάση τις υπάρχουσες καταγραφές, τα περισσότερα είδη και ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων ΠΕΑΕ εμφανίζονται στο αλίευμα μηχανοτρατών, ενώ τα απλάδια φαίνεται να έχουν τις μικρότερες αλληλεπιδράσεις με τα είδη αυτά. Παρ’ όλα αυτά σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, στην κεντρική Μεσόγειο οι χονδριχθείς φαίνεται ότι έχουν υψηλό κίνδυνο αλίευσης από τα στατικά δίχτυα, και γενικά αναδείχθηκαν ως η ομάδα με τον υψηλότερο κίνδυνο σύλληψης από όλους σχεδόν τους εξεταζόμενους τύπους αλιευτικών εργαλείων τόσο στη Μεσόγειο, όσο και στη Μαύρη Θάλασσα (Li Veli et al. 2024). Κάποια είδη ΠΕΑΕ έχουν ευρύτατη εξάπλωση στις περιοχές μελέτης και επομένως εμφανίζονται συχνά στο αλίευμα, όπως κάποιες ράγιες και κυρίως η R. clavata, και μάλιστα το είδος αυτό αν και δεν παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον από πλευράς διατήρησης/βιοποικιλότητας, συμβάλλει σημαντικά στις απορριπτόμενες ποσότητες από τα αλιευτικά σκάφη, αφού δεν συγκεντρώνει εμπορικό ενδιαφέρον. Σε κάποιες περιοχές αλιεύτηκαν ΠΕΑΕ με μανωμένα δίχτυα και παραγάδια, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις υπέδειξαν ότι πιθανόν η αλιεία για κάποια είδη στόχους λαμβάνει χώρα σε περιοχές υψηλής συγκέντρωσης ειδών που χαρακτηρίζονται ως υψηλού σχετικά κινδύνου εξάλειψης, όπως το M. aquila και το A. bovinus, οι οποίες θα πρέπει να εντοπιστούν μέσω κατάλληλης χωρικής ανάλυσης. Ειδικά όμως, σε ότι αφορά τα ιδιαίτερα μεταναστευτικά είδη, θα πρέπει να βρεθούν και οι αντίστοιχες χρονικές περίοδοι κατά τις οποίες παρατηρείται υψηλή συγκέντρωση ατόμων των ΠΕΑΕ αυτών (Lewison et al. 2015). Στο πλαίσιο αυτό υπογραμμίζεται για μια ακόμη φορά η ανάγκη συλλογής κατάλληλων δεδομένων μέσω ειδικά σχεδιασμένων δειγματοληψιών, οι οποίες να περιλαμβάνουν και τα ευρέως διαδεδομένα στη Μεσόγειο παράκτια σκάφη, για τα οποία τα υπάρχοντα δεδομένα είναι ελλιπέστατα (Ceprnja 2024). Ειδικά για τη χώρα μας, που υπάρχει μεγάλος αριθμός σκαφών και δραστηριοποιείται κατά μήκος της ιδιαίτερα εκτεταμένης ακτογραμμής της, η συγκέντρωση σχετικής πληροφορίας είναι απαραίτητη. Επιπλέον, στο πλαίσιο ανάπτυξης αποτελεσματικής στρατηγικής διατήρησης για τα ΠΕΑΕ χονδριχθύων είναι απαραίτητη η συνεργασία με τρίτες χώρες, των οποίων οι αλιευτικοί στόλοι δραστηριοποιούνται από κοινού με τους ελληνικούς σε αλιευτικά πεδία του Ιονίου και Αιγαίου πελάγους.

Διαχρονική μεταβολή (2018–2023): Δεν εντοπίστηκαν σαφείς τάσεις λόγω μεταβλητότητας στις αλιευτικές πρακτικές και της μη συστηματικής δειγματοληψίας. Tα προκαταρκτικά αυτά αποτελέσματα, που αναφέρονται σε τυχαίες συλλήψεις ΠΕΑΕ χονδριχθύων από μηχανότρατες και από τα εργαλεία παράκτιας αλιείας, έδειξαν ότι με βάση τις υπάρχουσες καταγραφές, τα περισσότερα είδη και ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων ΠΕΑΕ εμφανίζονται στο αλίευμα μηχανοτρατών, ενώ τα απλάδια φαίνεται να έχουν τις μικρότερες αλληλεπιδράσεις με τα είδη αυτά. Παρ’ όλα αυτά σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, στην κεντρική Μεσόγειο οι χονδριχθείς φαίνεται ότι έχουν υψηλό κίνδυνο αλίευσης από τα στατικά δίχτυα, και γενικά αναδείχθηκαν ως η ομάδα με τον υψηλότερο κίνδυνο σύλληψης από όλους σχεδόν τους εξεταζόμενους τύπους αλιευτικών εργαλείων τόσο στη Μεσόγειο, όσο και στη Μαύρη Θάλασσα (Li Veli et al. 2024). Κάποια είδη ΠΕΑΕ έχουν ευρύτατη εξάπλωση στις περιοχές μελέτης και επομένως εμφανίζονται συχνά στο αλίευμα, όπως κάποιες ράγιες και κυρίως η R. clavata, και μάλιστα το είδος αυτό αν και δεν παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον από πλευράς διατήρησης/βιοποικιλότητας, συμβάλλει σημαντικά στις απορριπτόμενες ποσότητες από τα αλιευτικά σκάφη, αφού δεν συγκεντρώνει εμπορικό ενδιαφέρον. Σε κάποιες περιοχές αλιεύτηκαν ΠΕΑΕ με μανωμένα δίχτυα και παραγάδια, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις υπέδειξαν ότι πιθανόν η αλιεία για κάποια είδη στόχους λαμβάνει χώρα σε περιοχές υψηλής συγκέντρωσης ειδών που χαρακτηρίζονται ως υψηλού σχετικά κινδύνου εξάλειψης, όπως το M. aquila και το A. bovinus, οι οποίες θα πρέπει να εντοπιστούν μέσω κατάλληλης χωρικής ανάλυσης. Ειδικά όμως, σε ότι αφορά τα ιδιαίτερα μεταναστευτικά είδη, θα πρέπει να βρεθούν και οι αντίστοιχες χρονικές περίοδοι κατά τις οποίες παρατηρείται υψηλή συγκέντρωση ατόμων των ΠΕΑΕ αυτών (Lewison et al. 2015). Στο πλαίσιο αυτό υπογραμμίζεται για μια ακόμη φορά η ανάγκη συλλογής κατάλληλων δεδομένων μέσω ειδικά σχεδιασμένων δειγματοληψιών, οι οποίες να περιλαμβάνουν και τα ευρέως διαδεδομένα στη Μεσόγειο παράκτια σκάφη, για τα οποία τα υπάρχοντα δεδομένα είναι ελλιπέστατα (Ceprnja 2024). Ειδικά για τη χώρα μας, που υπάρχει μεγάλος αριθμός σκαφών και δραστηριοποιείται κατά μήκος της ιδιαίτερα εκτεταμένης ακτογραμμής της, η συγκέντρωση σχετικής πληροφορίας είναι απαραίτητη. Επιπλέον, στο πλαίσιο ανάπτυξης αποτελεσματικής στρατηγικής διατήρησης για τα ΠΕΑΕ χονδριχθύων είναι απαραίτητη η συνεργασία με τρίτες χώρες, των οποίων οι αλιευτικοί στόλοι δραστηριοποιούνται από κοινού με τους ελληνικούς σε αλιευτικά πεδία του Ιονίου και Αιγαίου πελάγους.

Διαχρονική μεταβολή (2018–2023): Δεν εντοπίστηκαν σαφείς τάσεις λόγω μεταβλητότητας στις αλιευτικές πρακτικές και της μη συστηματικής δειγματοληψίας. Tα προκαταρκτικά αυτά αποτελέσματα, που αναφέρονται σε τυχαίες συλλήψεις ΠΕΑΕ χονδριχθύων από μηχανότρατες και από τα εργαλεία παράκτιας αλιείας, έδειξαν ότι με βάση τις υπάρχουσες καταγραφές, τα περισσότερα είδη και ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων ΠΕΑΕ εμφανίζονται στο αλίευμα μηχανοτρατών, ενώ τα απλάδια φαίνεται να έχουν τις μικρότερες αλληλεπιδράσεις με τα είδη αυτά. Παρ’ όλα αυτά σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, στην κεντρική Μεσόγειο οι χονδριχθείς φαίνεται ότι έχουν υψηλό κίνδυνο αλίευσης από τα στατικά δίχτυα, και γενικά αναδείχθηκαν ως η ομάδα με τον υψηλότερο κίνδυνο σύλληψης από όλους σχεδόν τους εξεταζόμενους τύπους αλιευτικών εργαλείων τόσο στη Μεσόγειο, όσο και στη Μαύρη Θάλασσα (Li Veli et al. 2024). Κάποια είδη ΠΕΑΕ έχουν ευρύτατη εξάπλωση στις περιοχές μελέτης και επομένως εμφανίζονται συχνά στο αλίευμα, όπως κάποιες ράγιες και κυρίως η R. clavata, και μάλιστα το είδος αυτό αν και δεν παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον από πλευράς διατήρησης/βιοποικιλότητας, συμβάλλει σημαντικά στις απορριπτόμενες ποσότητες από τα αλιευτικά σκάφη, αφού δεν συγκεντρώνει εμπορικό ενδιαφέρον. Σε κάποιες περιοχές αλιεύτηκαν ΠΕΑΕ με μανωμένα δίχτυα και παραγάδια, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις υπέδειξαν ότι πιθανόν η αλιεία για κάποια είδη στόχους λαμβάνει χώρα σε περιοχές υψηλής συγκέντρωσης ειδών που χαρακτηρίζονται ως υψηλού σχετικά κινδύνου εξάλειψης, όπως το M. aquila και το A. bovinus, οι οποίες θα πρέπει να εντοπιστούν μέσω κατάλληλης χωρικής ανάλυσης. Ειδικά όμως, σε ότι αφορά τα ιδιαίτερα μεταναστευτικά είδη, θα πρέπει να βρεθούν και οι αντίστοιχες χρονικές περίοδοι κατά τις οποίες παρατηρείται υψηλή συγκέντρωση ατόμων των ΠΕΑΕ αυτών (Lewison et al. 2015). Στο πλαίσιο αυτό υπογραμμίζεται για μια ακόμη φορά η ανάγκη συλλογής κατάλληλων δεδομένων μέσω ειδικά σχεδιασμένων δειγματοληψιών, οι οποίες να περιλαμβάνουν και τα ευρέως διαδεδομένα στη Μεσόγειο παράκτια σκάφη, για τα οποία τα υπάρχοντα δεδομένα είναι ελλιπέστατα (Ceprnja 2024). Ειδικά για τη χώρα μας, που υπάρχει μεγάλος αριθμός σκαφών και δραστηριοποιείται κατά μήκος της ιδιαίτερα εκτεταμένης ακτογραμμής της, η συγκέντρωση σχετικής πληροφορίας είναι απαραίτητη. Επιπλέον, στο πλαίσιο ανάπτυξης αποτελεσματικής στρατηγικής διατήρησης για τα ΠΕΑΕ χονδριχθύων είναι απαραίτητη η συνεργασία με τρίτες χώρες, των οποίων οι αλιευτικοί στόλοι δραστηριοποιούνται από κοινού με τους ελληνικούς σε αλιευτικά πεδία του Ιονίου και Αιγαίου πελάγους.

Διαχρονική μεταβολή (2018–2023): Δεν εντοπίστηκαν σαφείς τάσεις λόγω μεταβλητότητας στις αλιευτικές πρακτικές και της μη συστηματικής δειγματοληψίας. Tα προκαταρκτικά αυτά αποτελέσματα, που αναφέρονται σε τυχαίες συλλήψεις ΠΕΑΕ χονδριχθύων από μηχανότρατες και από τα εργαλεία παράκτιας αλιείας, έδειξαν ότι με βάση τις υπάρχουσες καταγραφές, τα περισσότερα είδη και ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων ΠΕΑΕ εμφανίζονται στο αλίευμα μηχανοτρατών, ενώ τα απλάδια φαίνεται να έχουν τις μικρότερες αλληλεπιδράσεις με τα είδη αυτά. Παρ’ όλα αυτά σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, στην κεντρική Μεσόγειο οι χονδριχθείς φαίνεται ότι έχουν υψηλό κίνδυνο αλίευσης από τα στατικά δίχτυα, και γενικά αναδείχθηκαν ως η ομάδα με τον υψηλότερο κίνδυνο σύλληψης από όλους σχεδόν τους εξεταζόμενους τύπους αλιευτικών εργαλείων τόσο στη Μεσόγειο, όσο και στη Μαύρη Θάλασσα (Li Veli et al. 2024). Κάποια είδη ΠΕΑΕ έχουν ευρύτατη εξάπλωση στις περιοχές μελέτης και επομένως εμφανίζονται συχνά στο αλίευμα, όπως κάποιες ράγιες και κυρίως η R. clavata, και μάλιστα το είδος αυτό αν και δεν παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον από πλευράς διατήρησης/βιοποικιλότητας, συμβάλλει σημαντικά στις απορριπτόμενες ποσότητες από τα αλιευτικά σκάφη, αφού δεν συγκεντρώνει εμπορικό ενδιαφέρον. Σε κάποιες περιοχές αλιεύτηκαν ΠΕΑΕ με μανωμένα δίχτυα και παραγάδια, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις υπέδειξαν ότι πιθανόν η αλιεία για κάποια είδη στόχους λαμβάνει χώρα σε περιοχές υψηλής συγκέντρωσης ειδών που χαρακτηρίζονται ως υψηλού σχετικά κινδύνου εξάλειψης, όπως το M. aquila και το A. bovinus, οι οποίες θα πρέπει να εντοπιστούν μέσω κατάλληλης χωρικής ανάλυσης. Ειδικά όμως, σε ότι αφορά τα ιδιαίτερα μεταναστευτικά είδη, θα πρέπει να βρεθούν και οι αντίστοιχες χρονικές περίοδοι κατά τις οποίες παρατηρείται υψηλή συγκέντρωση ατόμων των ΠΕΑΕ αυτών (Lewison et al. 2015). Στο πλαίσιο αυτό υπογραμμίζεται για μια ακόμη φορά η ανάγκη συλλογής κατάλληλων δεδομένων μέσω ειδικά σχεδιασμένων δειγματοληψιών, οι οποίες να περιλαμβάνουν και τα ευρέως διαδεδομένα στη Μεσόγειο παράκτια σκάφη, για τα οποία τα υπάρχοντα δεδομένα είναι ελλιπέστατα (Ceprnja 2024). Ειδικά για τη χώρα μας, που υπάρχει μεγάλος αριθμός σκαφών και δραστηριοποιείται κατά μήκος της ιδιαίτερα εκτεταμένης ακτογραμμής της, η συγκέντρωση σχετικής πληροφορίας είναι απαραίτητη. Επιπλέον, στο πλαίσιο ανάπτυξης αποτελεσματικής στρατηγικής διατήρησης για τα ΠΕΑΕ χονδριχθύων είναι απαραίτητη η συνεργασία με τρίτες χώρες, των οποίων οι αλιευτικοί στόλοι δραστηριοποιούνται από κοινού με τους ελληνικούς σε αλιευτικά πεδία του Ιονίου και Αιγαίου πελάγους.

Διαχρονική μεταβολή (2018–2023): Δεν εντοπίστηκαν σαφείς τάσεις λόγω μεταβλητότητας στις αλιευτικές πρακτικές και της μη συστηματικής δειγματοληψίας. Tα προκαταρκτικά αυτά αποτελέσματα, που αναφέρονται σε τυχαίες συλλήψεις ΠΕΑΕ χονδριχθύων από μηχανότρατες και από τα εργαλεία παράκτιας αλιείας, έδειξαν ότι με βάση τις υπάρχουσες καταγραφές, τα περισσότερα είδη και ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων ΠΕΑΕ εμφανίζονται στο αλίευμα μηχανοτρατών, ενώ τα απλάδια φαίνεται να έχουν τις μικρότερες αλληλεπιδράσεις με τα είδη αυτά. Παρ’ όλα αυτά σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, στην κεντρική Μεσόγειο οι χονδριχθείς φαίνεται ότι έχουν υψηλό κίνδυνο αλίευσης από τα στατικά δίχτυα, και γενικά αναδείχθηκαν ως η ομάδα με τον υψηλότερο κίνδυνο σύλληψης από όλους σχεδόν τους εξεταζόμενους τύπους αλιευτικών εργαλείων τόσο στη Μεσόγειο, όσο και στη Μαύρη Θάλασσα (Li Veli et al. 2024). Κάποια είδη ΠΕΑΕ έχουν ευρύτατη εξάπλωση στις περιοχές μελέτης και επομένως εμφανίζονται συχνά στο αλίευμα, όπως κάποιες ράγιες και κυρίως η R. clavata, και μάλιστα το είδος αυτό αν και δεν παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον από πλευράς διατήρησης/βιοποικιλότητας, συμβάλλει σημαντικά στις απορριπτόμενες ποσότητες από τα αλιευτικά σκάφη, αφού δεν συγκεντρώνει εμπορικό ενδιαφέρον. Σε κάποιες περιοχές αλιεύτηκαν ΠΕΑΕ με μανωμένα δίχτυα και παραγάδια, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις υπέδειξαν ότι πιθανόν η αλιεία για κάποια είδη στόχους λαμβάνει χώρα σε περιοχές υψηλής συγκέντρωσης ειδών που χαρακτηρίζονται ως υψηλού σχετικά κινδύνου εξάλειψης, όπως το M. aquila και το A. bovinus, οι οποίες θα πρέπει να εντοπιστούν μέσω κατάλληλης χωρικής ανάλυσης. Ειδικά όμως, σε ότι αφορά τα ιδιαίτερα μεταναστευτικά είδη, θα πρέπει να βρεθούν και οι αντίστοιχες χρονικές περίοδοι κατά τις οποίες παρατηρείται υψηλή συγκέντρωση ατόμων των ΠΕΑΕ αυτών (Lewison et al. 2015). Στο πλαίσιο αυτό υπογραμμίζεται για μια ακόμη φορά η ανάγκη συλλογής κατάλληλων δεδομένων μέσω ειδικά σχεδιασμένων δειγματοληψιών, οι οποίες να περιλαμβάνουν και τα ευρέως διαδεδομένα στη Μεσόγειο παράκτια σκάφη, για τα οποία τα υπάρχοντα δεδομένα είναι ελλιπέστατα (Ceprnja 2024). Ειδικά για τη χώρα μας, που υπάρχει μεγάλος αριθμός σκαφών και δραστηριοποιείται κατά μήκος της ιδιαίτερα εκτεταμένης ακτογραμμής της, η συγκέντρωση σχετικής πληροφορίας είναι απαραίτητη. Επιπλέον, στο πλαίσιο ανάπτυξης αποτελεσματικής στρατηγικής διατήρησης για τα ΠΕΑΕ χονδριχθύων είναι απαραίτητη η συνεργασία με τρίτες χώρες, των οποίων οι αλιευτικοί στόλοι δραστηριοποιούνται από κοινού με τους ελληνικούς σε αλιευτικά πεδία του Ιονίου και Αιγαίου πελάγους.

Διαχρονική μεταβολή (2018–2023): Δεν εντοπίστηκαν σαφείς τάσεις λόγω μεταβλητότητας στις αλιευτικές πρακτικές και της μη συστηματικής δειγματοληψίας. Tα προκαταρκτικά αυτά αποτελέσματα, που αναφέρονται σε τυχαίες συλλήψεις ΠΕΑΕ χονδριχθύων από μηχανότρατες και από τα εργαλεία παράκτιας αλιείας, έδειξαν ότι με βάση τις υπάρχουσες καταγραφές, τα περισσότερα είδη και ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων ΠΕΑΕ εμφανίζονται στο αλίευμα μηχανοτρατών, ενώ τα απλάδια φαίνεται να έχουν τις μικρότερες αλληλεπιδράσεις με τα είδη αυτά. Παρ’ όλα αυτά σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, στην κεντρική Μεσόγειο οι χονδριχθείς φαίνεται ότι έχουν υψηλό κίνδυνο αλίευσης από τα στατικά δίχτυα, και γενικά αναδείχθηκαν ως η ομάδα με τον υψηλότερο κίνδυνο σύλληψης από όλους σχεδόν τους εξεταζόμενους τύπους αλιευτικών εργαλείων τόσο στη Μεσόγειο, όσο και στη Μαύρη Θάλασσα (Li Veli et al. 2024). Κάποια είδη ΠΕΑΕ έχουν ευρύτατη εξάπλωση στις περιοχές μελέτης και επομένως εμφανίζονται συχνά στο αλίευμα, όπως κάποιες ράγιες και κυρίως η R. clavata, και μάλιστα το είδος αυτό αν και δεν παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον από πλευράς διατήρησης/βιοποικιλότητας, συμβάλλει σημαντικά στις απορριπτόμενες ποσότητες από τα αλιευτικά σκάφη, αφού δεν συγκεντρώνει εμπορικό ενδιαφέρον. Σε κάποιες περιοχές αλιεύτηκαν ΠΕΑΕ με μανωμένα δίχτυα και παραγάδια, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις υπέδειξαν ότι πιθανόν η αλιεία για κάποια είδη στόχους λαμβάνει χώρα σε περιοχές υψηλής συγκέντρωσης ειδών που χαρακτηρίζονται ως υψηλού σχετικά κινδύνου εξάλειψης, όπως το M. aquila και το A. bovinus, οι οποίες θα πρέπει να εντοπιστούν μέσω κατάλληλης χωρικής ανάλυσης. Ειδικά όμως, σε ότι αφορά τα ιδιαίτερα μεταναστευτικά είδη, θα πρέπει να βρεθούν και οι αντίστοιχες χρονικές περίοδοι κατά τις οποίες παρατηρείται υψηλή συγκέντρωση ατόμων των ΠΕΑΕ αυτών (Lewison et al. 2015). Στο πλαίσιο αυτό υπογραμμίζεται για μια ακόμη φορά η ανάγκη συλλογής κατάλληλων δεδομένων μέσω ειδικά σχεδιασμένων δειγματοληψιών, οι οποίες να περιλαμβάνουν και τα ευρέως διαδεδομένα στη Μεσόγειο παράκτια σκάφη, για τα οποία τα υπάρχοντα δεδομένα είναι ελλιπέστατα (Ceprnja 2024). Ειδικά για τη χώρα μας, που υπάρχει μεγάλος αριθμός σκαφών και δραστηριοποιείται κατά μήκος της ιδιαίτερα εκτεταμένης ακτογραμμής της, η συγκέντρωση σχετικής πληροφορίας είναι απαραίτητη. Επιπλέον, στο πλαίσιο ανάπτυξης αποτελεσματικής στρατηγικής διατήρησης για τα ΠΕΑΕ χονδριχθύων είναι απαραίτητη η συνεργασία με τρίτες χώρες, των οποίων οι αλιευτικοί στόλοι δραστηριοποιούνται από κοινού με τους ελληνικούς σε αλιευτικά πεδία του Ιονίου και Αιγαίου πελάγους.

Διαχρονική μεταβολή (2018–2023): Δεν εντοπίστηκαν σαφείς τάσεις λόγω μεταβλητότητας στις αλιευτικές πρακτικές και της μη συστηματικής δειγματοληψίας. Tα προκαταρκτικά αυτά αποτελέσματα, που αναφέρονται σε τυχαίες συλλήψεις ΠΕΑΕ χονδριχθύων από μηχανότρατες και από τα εργαλεία παράκτιας αλιείας, έδειξαν ότι με βάση τις υπάρχουσες καταγραφές, τα περισσότερα είδη και ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων ΠΕΑΕ εμφανίζονται στο αλίευμα μηχανοτρατών, ενώ τα απλάδια φαίνεται να έχουν τις μικρότερες αλληλεπιδράσεις με τα είδη αυτά. Παρ’ όλα αυτά σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, στην κεντρική Μεσόγειο οι χονδριχθείς φαίνεται ότι έχουν υψηλό κίνδυνο αλίευσης από τα στατικά δίχτυα, και γενικά αναδείχθηκαν ως η ομάδα με τον υψηλότερο κίνδυνο σύλληψης από όλους σχεδόν τους εξεταζόμενους τύπους αλιευτικών εργαλείων τόσο στη Μεσόγειο, όσο και στη Μαύρη Θάλασσα (Li Veli et al. 2024). Κάποια είδη ΠΕΑΕ έχουν ευρύτατη εξάπλωση στις περιοχές μελέτης και επομένως εμφανίζονται συχνά στο αλίευμα, όπως κάποιες ράγιες και κυρίως η R. clavata, και μάλιστα το είδος αυτό αν και δεν παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον από πλευράς διατήρησης/βιοποικιλότητας, συμβάλλει σημαντικά στις απορριπτόμενες ποσότητες από τα αλιευτικά σκάφη, αφού δεν συγκεντρώνει εμπορικό ενδιαφέρον. Σε κάποιες περιοχές αλιεύτηκαν ΠΕΑΕ με μανωμένα δίχτυα και παραγάδια, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις υπέδειξαν ότι πιθανόν η αλιεία για κάποια είδη στόχους λαμβάνει χώρα σε περιοχές υψηλής συγκέντρωσης ειδών που χαρακτηρίζονται ως υψηλού σχετικά κινδύνου εξάλειψης, όπως το M. aquila και το A. bovinus, οι οποίες θα πρέπει να εντοπιστούν μέσω κατάλληλης χωρικής ανάλυσης. Ειδικά όμως, σε ότι αφορά τα ιδιαίτερα μεταναστευτικά είδη, θα πρέπει να βρεθούν και οι αντίστοιχες χρονικές περίοδοι κατά τις οποίες παρατηρείται υψηλή συγκέντρωση ατόμων των ΠΕΑΕ αυτών (Lewison et al. 2015). Στο πλαίσιο αυτό υπογραμμίζεται για μια ακόμη φορά η ανάγκη συλλογής κατάλληλων δεδομένων μέσω ειδικά σχεδιασμένων δειγματοληψιών, οι οποίες να περιλαμβάνουν και τα ευρέως διαδεδομένα στη Μεσόγειο παράκτια σκάφη, για τα οποία τα υπάρχοντα δεδομένα είναι ελλιπέστατα (Ceprnja 2024). Ειδικά για τη χώρα μας, που υπάρχει μεγάλος αριθμός σκαφών και δραστηριοποιείται κατά μήκος της ιδιαίτερα εκτεταμένης ακτογραμμής της, η συγκέντρωση σχετικής πληροφορίας είναι απαραίτητη. Επιπλέον, στο πλαίσιο ανάπτυξης αποτελεσματικής στρατηγικής διατήρησης για τα ΠΕΑΕ χονδριχθύων είναι απαραίτητη η συνεργασία με τρίτες χώρες, των οποίων οι αλιευτικοί στόλοι δραστηριοποιούνται από κοινού με τους ελληνικούς σε αλιευτικά πεδία του Ιονίου και Αιγαίου πελάγους.

Διαχρονική μεταβολή (2018–2023): Δεν εντοπίστηκαν σαφείς τάσεις λόγω μεταβλητότητας στις αλιευτικές πρακτικές και της μη συστηματικής δειγματοληψίας. Tα προκαταρκτικά αυτά αποτελέσματα, που αναφέρονται σε τυχαίες συλλήψεις ΠΕΑΕ χονδριχθύων από μηχανότρατες και από τα εργαλεία παράκτιας αλιείας, έδειξαν ότι με βάση τις υπάρχουσες καταγραφές, τα περισσότερα είδη και ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων ΠΕΑΕ εμφανίζονται στο αλίευμα μηχανοτρατών, ενώ τα απλάδια φαίνεται να έχουν τις μικρότερες αλληλεπιδράσεις με τα είδη αυτά. Παρ’ όλα αυτά σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, στην κεντρική Μεσόγειο οι χονδριχθείς φαίνεται ότι έχουν υψηλό κίνδυνο αλίευσης από τα στατικά δίχτυα, και γενικά αναδείχθηκαν ως η ομάδα με τον υψηλότερο κίνδυνο σύλληψης από όλους σχεδόν τους εξεταζόμενους τύπους αλιευτικών εργαλείων τόσο στη Μεσόγειο, όσο και στη Μαύρη Θάλασσα (Li Veli et al. 2024). Κάποια είδη ΠΕΑΕ έχουν ευρύτατη εξάπλωση στις περιοχές μελέτης και επομένως εμφανίζονται συχνά στο αλίευμα, όπως κάποιες ράγιες και κυρίως η R. clavata, και μάλιστα το είδος αυτό αν και δεν παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον από πλευράς διατήρησης/βιοποικιλότητας, συμβάλλει σημαντικά στις απορριπτόμενες ποσότητες από τα αλιευτικά σκάφη, αφού δεν συγκεντρώνει εμπορικό ενδιαφέρον. Σε κάποιες περιοχές αλιεύτηκαν ΠΕΑΕ με μανωμένα δίχτυα και παραγάδια, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις υπέδειξαν ότι πιθανόν η αλιεία για κάποια είδη στόχους λαμβάνει χώρα σε περιοχές υψηλής συγκέντρωσης ειδών που χαρακτηρίζονται ως υψηλού σχετικά κινδύνου εξάλειψης, όπως το M. aquila και το A. bovinus, οι οποίες θα πρέπει να εντοπιστούν μέσω κατάλληλης χωρικής ανάλυσης. Ειδικά όμως, σε ότι αφορά τα ιδιαίτερα μεταναστευτικά είδη, θα πρέπει να βρεθούν και οι αντίστοιχες χρονικές περίοδοι κατά τις οποίες παρατηρείται υψηλή συγκέντρωση ατόμων των ΠΕΑΕ αυτών (Lewison et al. 2015). Στο πλαίσιο αυτό υπογραμμίζεται για μια ακόμη φορά η ανάγκη συλλογής κατάλληλων δεδομένων μέσω ειδικά σχεδιασμένων δειγματοληψιών, οι οποίες να περιλαμβάνουν και τα ευρέως διαδεδομένα στη Μεσόγειο παράκτια σκάφη, για τα οποία τα υπάρχοντα δεδομένα είναι ελλιπέστατα (Ceprnja 2024). Ειδικά για τη χώρα μας, που υπάρχει μεγάλος αριθμός σκαφών και δραστηριοποιείται κατά μήκος της ιδιαίτερα εκτεταμένης ακτογραμμής της, η συγκέντρωση σχετικής πληροφορίας είναι απαραίτητη. Επιπλέον, στο πλαίσιο ανάπτυξης αποτελεσματικής στρατηγικής διατήρησης για τα ΠΕΑΕ χονδριχθύων είναι απαραίτητη η συνεργασία με τρίτες χώρες, των οποίων οι αλιευτικοί στόλοι δραστηριοποιούνται από κοινού με τους ελληνικούς σε αλιευτικά πεδία του Ιονίου και Αιγαίου πελάγους.

Διαχρονική μεταβολή (2018–2023): Δεν εντοπίστηκαν σαφείς τάσεις λόγω μεταβλητότητας στις αλιευτικές πρακτικές και της μη συστηματικής δειγματοληψίας. Tα προκαταρκτικά αυτά αποτελέσματα, που αναφέρονται σε τυχαίες συλλήψεις ΠΕΑΕ χονδριχθύων από μηχανότρατες και από τα εργαλεία παράκτιας αλιείας, έδειξαν ότι με βάση τις υπάρχουσες καταγραφές, τα περισσότερα είδη και ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων ΠΕΑΕ εμφανίζονται στο αλίευμα μηχανοτρατών, ενώ τα απλάδια φαίνεται να έχουν τις μικρότερες αλληλεπιδράσεις με τα είδη αυτά. Παρ’ όλα αυτά σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, στην κεντρική Μεσόγειο οι χονδριχθείς φαίνεται ότι έχουν υψηλό κίνδυνο αλίευσης από τα στατικά δίχτυα, και γενικά αναδείχθηκαν ως η ομάδα με τον υψηλότερο κίνδυνο σύλληψης από όλους σχεδόν τους εξεταζόμενους τύπους αλιευτικών εργαλείων τόσο στη Μεσόγειο, όσο και στη Μαύρη Θάλασσα (Li Veli et al. 2024). Κάποια είδη ΠΕΑΕ έχουν ευρύτατη εξάπλωση στις περιοχές μελέτης και επομένως εμφανίζονται συχνά στο αλίευμα, όπως κάποιες ράγιες και κυρίως η R. clavata, και μάλιστα το είδος αυτό αν και δεν παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον από πλευράς διατήρησης/βιοποικιλότητας, συμβάλλει σημαντικά στις απορριπτόμενες ποσότητες από τα αλιευτικά σκάφη, αφού δεν συγκεντρώνει εμπορικό ενδιαφέρον. Σε κάποιες περιοχές αλιεύτηκαν ΠΕΑΕ με μανωμένα δίχτυα και παραγάδια, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις υπέδειξαν ότι πιθανόν η αλιεία για κάποια είδη στόχους λαμβάνει χώρα σε περιοχές υψηλής συγκέντρωσης ειδών που χαρακτηρίζονται ως υψηλού σχετικά κινδύνου εξάλειψης, όπως το M. aquila και το A. bovinus, οι οποίες θα πρέπει να εντοπιστούν μέσω κατάλληλης χωρικής ανάλυσης. Ειδικά όμως, σε ότι αφορά τα ιδιαίτερα μεταναστευτικά είδη, θα πρέπει να βρεθούν και οι αντίστοιχες χρονικές περίοδοι κατά τις οποίες παρατηρείται υψηλή συγκέντρωση ατόμων των ΠΕΑΕ αυτών (Lewison et al. 2015). Στο πλαίσιο αυτό υπογραμμίζεται για μια ακόμη φορά η ανάγκη συλλογής κατάλληλων δεδομένων μέσω ειδικά σχεδιασμένων δειγματοληψιών, οι οποίες να περιλαμβάνουν και τα ευρέως διαδεδομένα στη Μεσόγειο παράκτια σκάφη, για τα οποία τα υπάρχοντα δεδομένα είναι ελλιπέστατα (Ceprnja 2024). Ειδικά για τη χώρα μας, που υπάρχει μεγάλος αριθμός σκαφών και δραστηριοποιείται κατά μήκος της ιδιαίτερα εκτεταμένης ακτογραμμής της, η συγκέντρωση σχετικής πληροφορίας είναι απαραίτητη. Επιπλέον, στο πλαίσιο ανάπτυξης αποτελεσματικής στρατηγικής διατήρησης για τα ΠΕΑΕ χονδριχθύων είναι απαραίτητη η συνεργασία με τρίτες χώρες, των οποίων οι αλιευτικοί στόλοι δραστηριοποιούνται από κοινού με τους ελληνικούς σε αλιευτικά πεδία του Ιονίου και Αιγαίου πελάγους.

Διαχρονική μεταβολή (2018–2023): Δεν εντοπίστηκαν σαφείς τάσεις λόγω μεταβλητότητας στις αλιευτικές πρακτικές και της μη συστηματικής δειγματοληψίας. Tα προκαταρκτικά αυτά αποτελέσματα, που αναφέρονται σε τυχαίες συλλήψεις ΠΕΑΕ χονδριχθύων από μηχανότρατες και από τα εργαλεία παράκτιας αλιείας, έδειξαν ότι με βάση τις υπάρχουσες καταγραφές, τα περισσότερα είδη και ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων ΠΕΑΕ εμφανίζονται στο αλίευμα μηχανοτρατών, ενώ τα απλάδια φαίνεται να έχουν τις μικρότερες αλληλεπιδράσεις με τα είδη αυτά. Παρ’ όλα αυτά σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, στην κεντρική Μεσόγειο οι χονδριχθείς φαίνεται ότι έχουν υψηλό κίνδυνο αλίευσης από τα στατικά δίχτυα, και γενικά αναδείχθηκαν ως η ομάδα με τον υψηλότερο κίνδυνο σύλληψης από όλους σχεδόν τους εξεταζόμενους τύπους αλιευτικών εργαλείων τόσο στη Μεσόγειο, όσο και στη Μαύρη Θάλασσα (Li Veli et al. 2024). Κάποια είδη ΠΕΑΕ έχουν ευρύτατη εξάπλωση στις περιοχές μελέτης και επομένως εμφανίζονται συχνά στο αλίευμα, όπως κάποιες ράγιες και κυρίως η R. clavata, και μάλιστα το είδος αυτό αν και δεν παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον από πλευράς διατήρησης/βιοποικιλότητας, συμβάλλει σημαντικά στις απορριπτόμενες ποσότητες από τα αλιευτικά σκάφη, αφού δεν συγκεντρώνει εμπορικό ενδιαφέρον. Σε κάποιες περιοχές αλιεύτηκαν ΠΕΑΕ με μανωμένα δίχτυα και παραγάδια, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις υπέδειξαν ότι πιθανόν η αλιεία για κάποια είδη στόχους λαμβάνει χώρα σε περιοχές υψηλής συγκέντρωσης ειδών που χαρακτηρίζονται ως υψηλού σχετικά κινδύνου εξάλειψης, όπως το M. aquila και το A. bovinus, οι οποίες θα πρέπει να εντοπιστούν μέσω κατάλληλης χωρικής ανάλυσης. Ειδικά όμως, σε ότι αφορά τα ιδιαίτερα μεταναστευτικά είδη, θα πρέπει να βρεθούν και οι αντίστοιχες χρονικές περίοδοι κατά τις οποίες παρατηρείται υψηλή συγκέντρωση ατόμων των ΠΕΑΕ αυτών (Lewison et al. 2015). Στο πλαίσιο αυτό υπογραμμίζεται για μια ακόμη φορά η ανάγκη συλλογής κατάλληλων δεδομένων μέσω ειδικά σχεδιασμένων δειγματοληψιών, οι οποίες να περιλαμβάνουν και τα ευρέως διαδεδομένα στη Μεσόγειο παράκτια σκάφη, για τα οποία τα υπάρχοντα δεδομένα είναι ελλιπέστατα (Ceprnja 2024). Ειδικά για τη χώρα μας, που υπάρχει μεγάλος αριθμός σκαφών και δραστηριοποιείται κατά μήκος της ιδιαίτερα εκτεταμένης ακτογραμμής της, η συγκέντρωση σχετικής πληροφορίας είναι απαραίτητη. Επιπλέον, στο πλαίσιο ανάπτυξης αποτελεσματικής στρατηγικής διατήρησης για τα ΠΕΑΕ χονδριχθύων είναι απαραίτητη η συνεργασία με τρίτες χώρες, των οποίων οι αλιευτικοί στόλοι δραστηριοποιούνται από κοινού με τους ελληνικούς σε αλιευτικά πεδία του Ιονίου και Αιγαίου πελάγους.

Διαχρονική μεταβολή (2018–2023): Δεν εντοπίστηκαν σαφείς τάσεις λόγω μεταβλητότητας στις αλιευτικές πρακτικές και της μη συστηματικής δειγματοληψίας. Tα προκαταρκτικά αυτά αποτελέσματα, που αναφέρονται σε τυχαίες συλλήψεις ΠΕΑΕ χονδριχθύων από μηχανότρατες και από τα εργαλεία παράκτιας αλιείας, έδειξαν ότι με βάση τις υπάρχουσες καταγραφές, τα περισσότερα είδη και ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων ΠΕΑΕ εμφανίζονται στο αλίευμα μηχανοτρατών, ενώ τα απλάδια φαίνεται να έχουν τις μικρότερες αλληλεπιδράσεις με τα είδη αυτά. Παρ’ όλα αυτά σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, στην κεντρική Μεσόγειο οι χονδριχθείς φαίνεται ότι έχουν υψηλό κίνδυνο αλίευσης από τα στατικά δίχτυα, και γενικά αναδείχθηκαν ως η ομάδα με τον υψηλότερο κίνδυνο σύλληψης από όλους σχεδόν τους εξεταζόμενους τύπους αλιευτικών εργαλείων τόσο στη Μεσόγειο, όσο και στη Μαύρη Θάλασσα (Li Veli et al. 2024). Κάποια είδη ΠΕΑΕ έχουν ευρύτατη εξάπλωση στις περιοχές μελέτης και επομένως εμφανίζονται συχνά στο αλίευμα, όπως κάποιες ράγιες και κυρίως η R. clavata, και μάλιστα το είδος αυτό αν και δεν παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον από πλευράς διατήρησης/βιοποικιλότητας, συμβάλλει σημαντικά στις απορριπτόμενες ποσότητες από τα αλιευτικά σκάφη, αφού δεν συγκεντρώνει εμπορικό ενδιαφέρον. Σε κάποιες περιοχές αλιεύτηκαν ΠΕΑΕ με μανωμένα δίχτυα και παραγάδια, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις υπέδειξαν ότι πιθανόν η αλιεία για κάποια είδη στόχους λαμβάνει χώρα σε περιοχές υψηλής συγκέντρωσης ειδών που χαρακτηρίζονται ως υψηλού σχετικά κινδύνου εξάλειψης, όπως το M. aquila και το A. bovinus, οι οποίες θα πρέπει να εντοπιστούν μέσω κατάλληλης χωρικής ανάλυσης. Ειδικά όμως, σε ότι αφορά τα ιδιαίτερα μεταναστευτικά είδη, θα πρέπει να βρεθούν και οι αντίστοιχες χρονικές περίοδοι κατά τις οποίες παρατηρείται υψηλή συγκέντρωση ατόμων των ΠΕΑΕ αυτών (Lewison et al. 2015). Στο πλαίσιο αυτό υπογραμμίζεται για μια ακόμη φορά η ανάγκη συλλογής κατάλληλων δεδομένων μέσω ειδικά σχεδιασμένων δειγματοληψιών, οι οποίες να περιλαμβάνουν και τα ευρέως διαδεδομένα στη Μεσόγειο παράκτια σκάφη, για τα οποία τα υπάρχοντα δεδομένα είναι ελλιπέστατα (Ceprnja 2024). Ειδικά για τη χώρα μας, που υπάρχει μεγάλος αριθμός σκαφών και δραστηριοποιείται κατά μήκος της ιδιαίτερα εκτεταμένης ακτογραμμής της, η συγκέντρωση σχετικής πληροφορίας είναι απαραίτητη. Επιπλέον, στο πλαίσιο ανάπτυξης αποτελεσματικής στρατηγικής διατήρησης για τα ΠΕΑΕ χονδριχθύων είναι απαραίτητη η συνεργασία με τρίτες χώρες, των οποίων οι αλιευτικοί στόλοι δραστηριοποιούνται από κοινού με τους ελληνικούς σε αλιευτικά πεδία του Ιονίου και Αιγαίου πελάγους.

Διαχρονική μεταβολή (2018–2023): Δεν εντοπίστηκαν σαφείς τάσεις λόγω μεταβλητότητας στις αλιευτικές πρακτικές και της μη συστηματικής δειγματοληψίας. Tα προκαταρκτικά αυτά αποτελέσματα, που αναφέρονται σε τυχαίες συλλήψεις ΠΕΑΕ χονδριχθύων από μηχανότρατες και από τα εργαλεία παράκτιας αλιείας, έδειξαν ότι με βάση τις υπάρχουσες καταγραφές, τα περισσότερα είδη και ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων ΠΕΑΕ εμφανίζονται στο αλίευμα μηχανοτρατών, ενώ τα απλάδια φαίνεται να έχουν τις μικρότερες αλληλεπιδράσεις με τα είδη αυτά. Παρ’ όλα αυτά σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, στην κεντρική Μεσόγειο οι χονδριχθείς φαίνεται ότι έχουν υψηλό κίνδυνο αλίευσης από τα στατικά δίχτυα, και γενικά αναδείχθηκαν ως η ομάδα με τον υψηλότερο κίνδυνο σύλληψης από όλους σχεδόν τους εξεταζόμενους τύπους αλιευτικών εργαλείων τόσο στη Μεσόγειο, όσο και στη Μαύρη Θάλασσα (Li Veli et al. 2024). Κάποια είδη ΠΕΑΕ έχουν ευρύτατη εξάπλωση στις περιοχές μελέτης και επομένως εμφανίζονται συχνά στο αλίευμα, όπως κάποιες ράγιες και κυρίως η R. clavata, και μάλιστα το είδος αυτό αν και δεν παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον από πλευράς διατήρησης/βιοποικιλότητας, συμβάλλει σημαντικά στις απορριπτόμενες ποσότητες από τα αλιευτικά σκάφη, αφού δεν συγκεντρώνει εμπορικό ενδιαφέρον. Σε κάποιες περιοχές αλιεύτηκαν ΠΕΑΕ με μανωμένα δίχτυα και παραγάδια, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις υπέδειξαν ότι πιθανόν η αλιεία για κάποια είδη στόχους λαμβάνει χώρα σε περιοχές υψηλής συγκέντρωσης ειδών που χαρακτηρίζονται ως υψηλού σχετικά κινδύνου εξάλειψης, όπως το M. aquila και το A. bovinus, οι οποίες θα πρέπει να εντοπιστούν μέσω κατάλληλης χωρικής ανάλυσης. Ειδικά όμως, σε ότι αφορά τα ιδιαίτερα μεταναστευτικά είδη, θα πρέπει να βρεθούν και οι αντίστοιχες χρονικές περίοδοι κατά τις οποίες παρατηρείται υψηλή συγκέντρωση ατόμων των ΠΕΑΕ αυτών (Lewison et al. 2015). Στο πλαίσιο αυτό υπογραμμίζεται για μια ακόμη φορά η ανάγκη συλλογής κατάλληλων δεδομένων μέσω ειδικά σχεδιασμένων δειγματοληψιών, οι οποίες να περιλαμβάνουν και τα ευρέως διαδεδομένα στη Μεσόγειο παράκτια σκάφη, για τα οποία τα υπάρχοντα δεδομένα είναι ελλιπέστατα (Ceprnja 2024). Ειδικά για τη χώρα μας, που υπάρχει μεγάλος αριθμός σκαφών και δραστηριοποιείται κατά μήκος της ιδιαίτερα εκτεταμένης ακτογραμμής της, η συγκέντρωση σχετικής πληροφορίας είναι απαραίτητη. Επιπλέον, στο πλαίσιο ανάπτυξης αποτελεσματικής στρατηγικής διατήρησης για τα ΠΕΑΕ χονδριχθύων είναι απαραίτητη η συνεργασία με τρίτες χώρες, των οποίων οι αλιευτικοί στόλοι δραστηριοποιούνται από κοινού με τους ελληνικούς σε αλιευτικά πεδία του Ιονίου και Αιγαίου πελάγους.

Διαχρονική μεταβολή (2018–2023): Δεν εντοπίστηκαν σαφείς τάσεις λόγω μεταβλητότητας στις αλιευτικές πρακτικές και της μη συστηματικής δειγματοληψίας. Tα προκαταρκτικά αυτά αποτελέσματα, που αναφέρονται σε τυχαίες συλλήψεις ΠΕΑΕ χονδριχθύων από μηχανότρατες και από τα εργαλεία παράκτιας αλιείας, έδειξαν ότι με βάση τις υπάρχουσες καταγραφές, τα περισσότερα είδη και ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων ΠΕΑΕ εμφανίζονται στο αλίευμα μηχανοτρατών, ενώ τα απλάδια φαίνεται να έχουν τις μικρότερες αλληλεπιδράσεις με τα είδη αυτά. Παρ’ όλα αυτά σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, στην κεντρική Μεσόγειο οι χονδριχθείς φαίνεται ότι έχουν υψηλό κίνδυνο αλίευσης από τα στατικά δίχτυα, και γενικά αναδείχθηκαν ως η ομάδα με τον υψηλότερο κίνδυνο σύλληψης από όλους σχεδόν τους εξεταζόμενους τύπους αλιευτικών εργαλείων τόσο στη Μεσόγειο, όσο και στη Μαύρη Θάλασσα (Li Veli et al. 2024). Κάποια είδη ΠΕΑΕ έχουν ευρύτατη εξάπλωση στις περιοχές μελέτης και επομένως εμφανίζονται συχνά στο αλίευμα, όπως κάποιες ράγιες και κυρίως η R. clavata, και μάλιστα το είδος αυτό αν και δεν παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον από πλευράς διατήρησης/βιοποικιλότητας, συμβάλλει σημαντικά στις απορριπτόμενες ποσότητες από τα αλιευτικά σκάφη, αφού δεν συγκεντρώνει εμπορικό ενδιαφέρον. Σε κάποιες περιοχές αλιεύτηκαν ΠΕΑΕ με μανωμένα δίχτυα και παραγάδια, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις υπέδειξαν ότι πιθανόν η αλιεία για κάποια είδη στόχους λαμβάνει χώρα σε περιοχές υψηλής συγκέντρωσης ειδών που χαρακτηρίζονται ως υψηλού σχετικά κινδύνου εξάλειψης, όπως το M. aquila και το A. bovinus, οι οποίες θα πρέπει να εντοπιστούν μέσω κατάλληλης χωρικής ανάλυσης. Ειδικά όμως, σε ότι αφορά τα ιδιαίτερα μεταναστευτικά είδη, θα πρέπει να βρεθούν και οι αντίστοιχες χρονικές περίοδοι κατά τις οποίες παρατηρείται υψηλή συγκέντρωση ατόμων των ΠΕΑΕ αυτών (Lewison et al. 2015). Στο πλαίσιο αυτό υπογραμμίζεται για μια ακόμη φορά η ανάγκη συλλογής κατάλληλων δεδομένων μέσω ειδικά σχεδιασμένων δειγματοληψιών, οι οποίες να περιλαμβάνουν και τα ευρέως διαδεδομένα στη Μεσόγειο παράκτια σκάφη, για τα οποία τα υπάρχοντα δεδομένα είναι ελλιπέστατα (Ceprnja 2024). Ειδικά για τη χώρα μας, που υπάρχει μεγάλος αριθμός σκαφών και δραστηριοποιείται κατά μήκος της ιδιαίτερα εκτεταμένης ακτογραμμής της, η συγκέντρωση σχετικής πληροφορίας είναι απαραίτητη. Επιπλέον, στο πλαίσιο ανάπτυξης αποτελεσματικής στρατηγικής διατήρησης για τα ΠΕΑΕ χονδριχθύων είναι απαραίτητη η συνεργασία με τρίτες χώρες, των οποίων οι αλιευτικοί στόλοι δραστηριοποιούνται από κοινού με τους ελληνικούς σε αλιευτικά πεδία του Ιονίου και Αιγαίου πελάγους.

Διαχρονική μεταβολή (2018–2023): Δεν εντοπίστηκαν σαφείς τάσεις λόγω μεταβλητότητας στις αλιευτικές πρακτικές και της μη συστηματικής δειγματοληψίας. Tα προκαταρκτικά αυτά αποτελέσματα, που αναφέρονται σε τυχαίες συλλήψεις ΠΕΑΕ χονδριχθύων από μηχανότρατες και από τα εργαλεία παράκτιας αλιείας, έδειξαν ότι με βάση τις υπάρχουσες καταγραφές, τα περισσότερα είδη και ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων ΠΕΑΕ εμφανίζονται στο αλίευμα μηχανοτρατών, ενώ τα απλάδια φαίνεται να έχουν τις μικρότερες αλληλεπιδράσεις με τα είδη αυτά. Παρ’ όλα αυτά σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, στην κεντρική Μεσόγειο οι χονδριχθείς φαίνεται ότι έχουν υψηλό κίνδυνο αλίευσης από τα στατικά δίχτυα, και γενικά αναδείχθηκαν ως η ομάδα με τον υψηλότερο κίνδυνο σύλληψης από όλους σχεδόν τους εξεταζόμενους τύπους αλιευτικών εργαλείων τόσο στη Μεσόγειο, όσο και στη Μαύρη Θάλασσα (Li Veli et al. 2024). Κάποια είδη ΠΕΑΕ έχουν ευρύτατη εξάπλωση στις περιοχές μελέτης και επομένως εμφανίζονται συχνά στο αλίευμα, όπως κάποιες ράγιες και κυρίως η R. clavata, και μάλιστα το είδος αυτό αν και δεν παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον από πλευράς διατήρησης/βιοποικιλότητας, συμβάλλει σημαντικά στις απορριπτόμενες ποσότητες από τα αλιευτικά σκάφη, αφού δεν συγκεντρώνει εμπορικό ενδιαφέρον. Σε κάποιες περιοχές αλιεύτηκαν ΠΕΑΕ με μανωμένα δίχτυα και παραγάδια, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις υπέδειξαν ότι πιθανόν η αλιεία για κάποια είδη στόχους λαμβάνει χώρα σε περιοχές υψηλής συγκέντρωσης ειδών που χαρακτηρίζονται ως υψηλού σχετικά κινδύνου εξάλειψης, όπως το M. aquila και το A. bovinus, οι οποίες θα πρέπει να εντοπιστούν μέσω κατάλληλης χωρικής ανάλυσης. Ειδικά όμως, σε ότι αφορά τα ιδιαίτερα μεταναστευτικά είδη, θα πρέπει να βρεθούν και οι αντίστοιχες χρονικές περίοδοι κατά τις οποίες παρατηρείται υψηλή συγκέντρωση ατόμων των ΠΕΑΕ αυτών (Lewison et al. 2015). Στο πλαίσιο αυτό υπογραμμίζεται για μια ακόμη φορά η ανάγκη συλλογής κατάλληλων δεδομένων μέσω ειδικά σχεδιασμένων δειγματοληψιών, οι οποίες να περιλαμβάνουν και τα ευρέως διαδεδομένα στη Μεσόγειο παράκτια σκάφη, για τα οποία τα υπάρχοντα δεδομένα είναι ελλιπέστατα (Ceprnja 2024). Ειδικά για τη χώρα μας, που υπάρχει μεγάλος αριθμός σκαφών και δραστηριοποιείται κατά μήκος της ιδιαίτερα εκτεταμένης ακτογραμμής της, η συγκέντρωση σχετικής πληροφορίας είναι απαραίτητη. Επιπλέον, στο πλαίσιο ανάπτυξης αποτελεσματικής στρατηγικής διατήρησης για τα ΠΕΑΕ χονδριχθύων είναι απαραίτητη η συνεργασία με τρίτες χώρες, των οποίων οι αλιευτικοί στόλοι δραστηριοποιούνται από κοινού με τους ελληνικούς σε αλιευτικά πεδία του Ιονίου και Αιγαίου πελάγους.

Διαχρονική μεταβολή (2018–2023): Δεν εντοπίστηκαν σαφείς τάσεις λόγω μεταβλητότητας στις αλιευτικές πρακτικές και της μη συστηματικής δειγματοληψίας. Tα προκαταρκτικά αυτά αποτελέσματα, που αναφέρονται σε τυχαίες συλλήψεις ΠΕΑΕ χονδριχθύων από μηχανότρατες και από τα εργαλεία παράκτιας αλιείας, έδειξαν ότι με βάση τις υπάρχουσες καταγραφές, τα περισσότερα είδη και ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων ΠΕΑΕ εμφανίζονται στο αλίευμα μηχανοτρατών, ενώ τα απλάδια φαίνεται να έχουν τις μικρότερες αλληλεπιδράσεις με τα είδη αυτά. Παρ’ όλα αυτά σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, στην κεντρική Μεσόγειο οι χονδριχθείς φαίνεται ότι έχουν υψηλό κίνδυνο αλίευσης από τα στατικά δίχτυα, και γενικά αναδείχθηκαν ως η ομάδα με τον υψηλότερο κίνδυνο σύλληψης από όλους σχεδόν τους εξεταζόμενους τύπους αλιευτικών εργαλείων τόσο στη Μεσόγειο, όσο και στη Μαύρη Θάλασσα (Li Veli et al. 2024). Κάποια είδη ΠΕΑΕ έχουν ευρύτατη εξάπλωση στις περιοχές μελέτης και επομένως εμφανίζονται συχνά στο αλίευμα, όπως κάποιες ράγιες και κυρίως η R. clavata, και μάλιστα το είδος αυτό αν και δεν παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον από πλευράς διατήρησης/βιοποικιλότητας, συμβάλλει σημαντικά στις απορριπτόμενες ποσότητες από τα αλιευτικά σκάφη, αφού δεν συγκεντρώνει εμπορικό ενδιαφέρον. Σε κάποιες περιοχές αλιεύτηκαν ΠΕΑΕ με μανωμένα δίχτυα και παραγάδια, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις υπέδειξαν ότι πιθανόν η αλιεία για κάποια είδη στόχους λαμβάνει χώρα σε περιοχές υψηλής συγκέντρωσης ειδών που χαρακτηρίζονται ως υψηλού σχετικά κινδύνου εξάλειψης, όπως το M. aquila και το A. bovinus, οι οποίες θα πρέπει να εντοπιστούν μέσω κατάλληλης χωρικής ανάλυσης. Ειδικά όμως, σε ότι αφορά τα ιδιαίτερα μεταναστευτικά είδη, θα πρέπει να βρεθούν και οι αντίστοιχες χρονικές περίοδοι κατά τις οποίες παρατηρείται υψηλή συγκέντρωση ατόμων των ΠΕΑΕ αυτών (Lewison et al. 2015). Στο πλαίσιο αυτό υπογραμμίζεται για μια ακόμη φορά η ανάγκη συλλογής κατάλληλων δεδομένων μέσω ειδικά σχεδιασμένων δειγματοληψιών, οι οποίες να περιλαμβάνουν και τα ευρέως διαδεδομένα στη Μεσόγειο παράκτια σκάφη, για τα οποία τα υπάρχοντα δεδομένα είναι ελλιπέστατα (Ceprnja 2024). Ειδικά για τη χώρα μας, που υπάρχει μεγάλος αριθμός σκαφών και δραστηριοποιείται κατά μήκος της ιδιαίτερα εκτεταμένης ακτογραμμής της, η συγκέντρωση σχετικής πληροφορίας είναι απαραίτητη. Επιπλέον, στο πλαίσιο ανάπτυξης αποτελεσματικής στρατηγικής διατήρησης για τα ΠΕΑΕ χονδριχθύων είναι απαραίτητη η συνεργασία με τρίτες χώρες, των οποίων οι αλιευτικοί στόλοι δραστηριοποιούνται από κοινού με τους ελληνικούς σε αλιευτικά πεδία του Ιονίου και Αιγαίου πελάγους.

Διαχρονική μεταβολή (2018–2023): Δεν εντοπίστηκαν σαφείς τάσεις λόγω μεταβλητότητας στις αλιευτικές πρακτικές και της μη συστηματικής δειγματοληψίας. Tα προκαταρκτικά αυτά αποτελέσματα, που αναφέρονται σε τυχαίες συλλήψεις ΠΕΑΕ χονδριχθύων από μηχανότρατες και από τα εργαλεία παράκτιας αλιείας, έδειξαν ότι με βάση τις υπάρχουσες καταγραφές, τα περισσότερα είδη και ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων ΠΕΑΕ εμφανίζονται στο αλίευμα μηχανοτρατών, ενώ τα απλάδια φαίνεται να έχουν τις μικρότερες αλληλεπιδράσεις με τα είδη αυτά. Παρ’ όλα αυτά σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, στην κεντρική Μεσόγειο οι χονδριχθείς φαίνεται ότι έχουν υψηλό κίνδυνο αλίευσης από τα στατικά δίχτυα, και γενικά αναδείχθηκαν ως η ομάδα με τον υψηλότερο κίνδυνο σύλληψης από όλους σχεδόν τους εξεταζόμενους τύπους αλιευτικών εργαλείων τόσο στη Μεσόγειο, όσο και στη Μαύρη Θάλασσα (Li Veli et al. 2024). Κάποια είδη ΠΕΑΕ έχουν ευρύτατη εξάπλωση στις περιοχές μελέτης και επομένως εμφανίζονται συχνά στο αλίευμα, όπως κάποιες ράγιες και κυρίως η R. clavata, και μάλιστα το είδος αυτό αν και δεν παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον από πλευράς διατήρησης/βιοποικιλότητας, συμβάλλει σημαντικά στις απορριπτόμενες ποσότητες από τα αλιευτικά σκάφη, αφού δεν συγκεντρώνει εμπορικό ενδιαφέρον. Σε κάποιες περιοχές αλιεύτηκαν ΠΕΑΕ με μανωμένα δίχτυα και παραγάδια, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις υπέδειξαν ότι πιθανόν η αλιεία για κάποια είδη στόχους λαμβάνει χώρα σε περιοχές υψηλής συγκέντρωσης ειδών που χαρακτηρίζονται ως υψηλού σχετικά κινδύνου εξάλειψης, όπως το M. aquila και το A. bovinus, οι οποίες θα πρέπει να εντοπιστούν μέσω κατάλληλης χωρικής ανάλυσης. Ειδικά όμως, σε ότι αφορά τα ιδιαίτερα μεταναστευτικά είδη, θα πρέπει να βρεθούν και οι αντίστοιχες χρονικές περίοδοι κατά τις οποίες παρατηρείται υψηλή συγκέντρωση ατόμων των ΠΕΑΕ αυτών (Lewison et al. 2015). Στο πλαίσιο αυτό υπογραμμίζεται για μια ακόμη φορά η ανάγκη συλλογής κατάλληλων δεδομένων μέσω ειδικά σχεδιασμένων δειγματοληψιών, οι οποίες να περιλαμβάνουν και τα ευρέως διαδεδομένα στη Μεσόγειο παράκτια σκάφη, για τα οποία τα υπάρχοντα δεδομένα είναι ελλιπέστατα (Ceprnja 2024). Ειδικά για τη χώρα μας, που υπάρχει μεγάλος αριθμός σκαφών και δραστηριοποιείται κατά μήκος της ιδιαίτερα εκτεταμένης ακτογραμμής της, η συγκέντρωση σχετικής πληροφορίας είναι απαραίτητη. Επιπλέον, στο πλαίσιο ανάπτυξης αποτελεσματικής στρατηγικής διατήρησης για τα ΠΕΑΕ χονδριχθύων είναι απαραίτητη η συνεργασία με τρίτες χώρες, των οποίων οι αλιευτικοί στόλοι δραστηριοποιούνται από κοινού με τους ελληνικούς σε αλιευτικά πεδία του Ιονίου και Αιγαίου πελάγους.