Σε όλες τις βασικές περιοχές μελέτης (Ζάκυνθος (Κόλπος Λαγανά), Κυπαρισσιακός Κόλπος, Λακωνικός κόλπος, Κρήτη (Ρέθυμνο, Μεσσαρά), Αμβρακικός Κόλπος), τα κριτήρια D1C2, D1C3 και D1C4 αξιολογούν τη κατάσταση ως «ικανοποιητική». Σημαντική αύξηση φωλιών παρατηρήθηκε σε Κυπαρισσιακό Κόλπο και Κόλπο Μεσσαράς. Σύμφωνα με τα πλέον πρόσφατα στοιχεία από τη διεθνή βιβλιογραφία, που υπολογίζουν τη συχνότητα φωλεοποίησης στις 3.3 φωλιές/χελώνα/αναπαραγωγική περίοδο, εκτιμάται ότι την περίοδο 2021–2023 περίπου 1.800 θηλυκά άτομα (breeding females) ωοτοκούσαν/έτος στις πέντε περιοχές υλοποίησης του έργου. Ο Αμβρακικός Κόλπος αποτελεί σημαντικό πεδίο διατροφής και διαχείμασης για χελώνες που προέρχονται κυρίως από πληθυσμούς Caretta caretta της Ζακύνθου, του Κυπαρισσιακού Κόλπου, της Κεφαλονιάς και του Ρεθύμνο, αλλά και από πληθυσμούς εκτός Ελλάδας (Rees et al. 2013). Από τα περιστατικά εκθαλασσώσεων διαπιστώθηκε ότι θαλάσσιες χελώνες απαντώνται σε όλη την ελληνική επικράτεια καθ’ολη τη διάρκεια του έτους. Ωστόσο, πιέσεις και απειλές εξακολουθούν να υφίστανται. Οι πληθυσμοί παραμένουν εξαρτώμενοι από μέτρα προστασίας (π.χ. πλέγματα, μεταφορά φωλιών). Η κύρια απειλή για την Caretta caretta, αλλά και τα υπόλοιπα δύο είδη που ωοτοκούν στην Ελλάδα (Chelonia mydas και Dermochelys coriacea), αφορά σε τυχαία σύλληψη τους σε αλιευτικά εργαλεία (~9.700/έτος – με υψηλά ποσοστά θνησιμότητας). Προτείνεται αναθεώρηση υπολογισμών αφθονίας, με χρήση νέων τιμών φωλεοποίησης (3.3 φωλιές/χρόνο/θηλυκό) και νέες προτεινόμενες τιμές – στόχοι για τους μέσους όρους φωλεών και αριθμού θηλυκών ατόμων σε αναπαραγωγική περίοδο για τις περιοχές υλοποίησης του έργου.

Σε όλες τις βασικές περιοχές μελέτης (Ζάκυνθος (Κόλπος Λαγανά), Κυπαρισσιακός Κόλπος, Λακωνικός κόλπος, Κρήτη (Ρέθυμνο, Μεσσαρά), Αμβρακικός Κόλπος), τα κριτήρια D1C2, D1C3 και D1C4 αξιολογούν τη κατάσταση ως «ικανοποιητική». Σημαντική αύξηση φωλιών παρατηρήθηκε σε Κυπαρισσιακό Κόλπο και Κόλπο Μεσσαράς. Σύμφωνα με τα πλέον πρόσφατα στοιχεία από τη διεθνή βιβλιογραφία, που υπολογίζουν τη συχνότητα φωλεοποίησης στις 3.3 φωλιές/χελώνα/αναπαραγωγική περίοδο, εκτιμάται ότι την περίοδο 2021–2023 περίπου 1.800 θηλυκά άτομα (breeding females) ωοτοκούσαν/έτος στις πέντε περιοχές υλοποίησης του έργου. Ο Αμβρακικός Κόλπος αποτελεί σημαντικό πεδίο διατροφής και διαχείμασης για χελώνες που προέρχονται κυρίως από πληθυσμούς Caretta caretta της Ζακύνθου, του Κυπαρισσιακού Κόλπου, της Κεφαλονιάς και του Ρεθύμνο, αλλά και από πληθυσμούς εκτός Ελλάδας (Rees et al. 2013). Από τα περιστατικά εκθαλασσώσεων διαπιστώθηκε ότι θαλάσσιες χελώνες απαντώνται σε όλη την ελληνική επικράτεια καθ’ολη τη διάρκεια του έτους. Ωστόσο, πιέσεις και απειλές εξακολουθούν να υφίστανται. Οι πληθυσμοί παραμένουν εξαρτώμενοι από μέτρα προστασίας (π.χ. πλέγματα, μεταφορά φωλιών). Η κύρια απειλή για την Caretta caretta, αλλά και τα υπόλοιπα δύο είδη που ωοτοκούν στην Ελλάδα (Chelonia mydas και Dermochelys coriacea), αφορά σε τυχαία σύλληψη τους σε αλιευτικά εργαλεία (~9.700/έτος – με υψηλά ποσοστά θνησιμότητας). Προτείνεται αναθεώρηση υπολογισμών αφθονίας, με χρήση νέων τιμών φωλεοποίησης (3.3 φωλιές/χρόνο/θηλυκό) και νέες προτεινόμενες τιμές – στόχοι για τους μέσους όρους φωλεών και αριθμού θηλυκών ατόμων σε αναπαραγωγική περίοδο για τις περιοχές υλοποίησης του έργου.

Σε όλες τις βασικές περιοχές μελέτης (Ζάκυνθος (Κόλπος Λαγανά), Κυπαρισσιακός Κόλπος, Λακωνικός κόλπος, Κρήτη (Ρέθυμνο, Μεσσαρά), Αμβρακικός Κόλπος), τα κριτήρια D1C2, D1C3 και D1C4 αξιολογούν τη κατάσταση ως «ικανοποιητική». Σημαντική αύξηση φωλιών παρατηρήθηκε σε Κυπαρισσιακό Κόλπο και Κόλπο Μεσσαράς. Σύμφωνα με τα πλέον πρόσφατα στοιχεία από τη διεθνή βιβλιογραφία, που υπολογίζουν τη συχνότητα φωλεοποίησης στις 3.3 φωλιές/χελώνα/αναπαραγωγική περίοδο, εκτιμάται ότι την περίοδο 2021–2023 περίπου 1.800 θηλυκά άτομα (breeding females) ωοτοκούσαν/έτος στις πέντε περιοχές υλοποίησης του έργου. Ο Αμβρακικός Κόλπος αποτελεί σημαντικό πεδίο διατροφής και διαχείμασης για χελώνες που προέρχονται κυρίως από πληθυσμούς Caretta caretta της Ζακύνθου, του Κυπαρισσιακού Κόλπου, της Κεφαλονιάς και του Ρεθύμνο, αλλά και από πληθυσμούς εκτός Ελλάδας (Rees et al. 2013). Από τα περιστατικά εκθαλασσώσεων διαπιστώθηκε ότι θαλάσσιες χελώνες απαντώνται σε όλη την ελληνική επικράτεια καθ’ολη τη διάρκεια του έτους. Ωστόσο, πιέσεις και απειλές εξακολουθούν να υφίστανται. Οι πληθυσμοί παραμένουν εξαρτώμενοι από μέτρα προστασίας (π.χ. πλέγματα, μεταφορά φωλιών). Η κύρια απειλή για την Caretta caretta, αλλά και τα υπόλοιπα δύο είδη που ωοτοκούν στην Ελλάδα (Chelonia mydas και Dermochelys coriacea), αφορά σε τυχαία σύλληψη τους σε αλιευτικά εργαλεία (~9.700/έτος – με υψηλά ποσοστά θνησιμότητας). Προτείνεται αναθεώρηση υπολογισμών αφθονίας, με χρήση νέων τιμών φωλεοποίησης (3.3 φωλιές/χρόνο/θηλυκό) και νέες προτεινόμενες τιμές – στόχοι για τους μέσους όρους φωλεών και αριθμού θηλυκών ατόμων σε αναπαραγωγική περίοδο για τις περιοχές υλοποίησης του έργου.